เสิ่นเยว่ไม่ได้รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อยเมื่อเห็นข้อความนี้
ที่เธอไปหาเผิงเฉิงโย่วก็เพราะรู้ว่าเผิงเฉิงโย่วจะต้องทำได้แน่นอน และมีเพียงเผิงเฉิงโย่วเท่านั้นที่ทำได้
ทว่า ประโยคตอบกลับของเผิงเฉิงโย่วฟังดูไม่ค่อยถูกต้องนัก จากสถานการณ์ตอนที่พบกับเผิงเฉิงโย่วในวันนั้น เสิ่นเยว่คิดว่าเผิงเฉิงโย่วยังคงระแวดระวังเธออยู่ แต่ตอนนี้…
ในคำสี่คำว่า [幸不辱命] นั้นเห็นได้ชัดว่ามีความยินดีแฝงอยู่ ทั้งยังใกล้ชิดสนิทสนมขึ้นอีกเล็กน้อย
บนตัวเผิงเฉิงโย่วต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้นแน่นอน
ตอนนี้เสิ่นเยว่ยังไม่อาจฟันธงได้ทั้งหมด เธอตัดสินใจล้วงข้อมูลออกมาอีกสักหน่อย จึงเริ่มพิมพ์ข้อความบนโทรศัพท์
[ยินดีที่ได้มีส่วนร่วม]
ทางเผิงเฉิงโย่วตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว แต่กลับพูดถึงเรื่องของตัวเองไปตามลำพัง ไม่ได้แสดงความคิดเห็นต่อคำตอบของเสิ่นเยว่แต่อย่างใด
[คนสองคนนี้ยังไม่ได้ถูกตัดสินความผิด รอให้เรื่องมีข้อสรุปแล้ว ฉันจะติดต่อเธออีกครั้ง]
คราวนี้เผิงเฉิงโย่วพูดเข้าประเด็นโดยตรง ไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป เรื่องอะไรกันที่ทำให้เผิงเฉิงโย่วเปลี่ยนท่าทีไปอย่างกะทันหัน
ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว!
เสิ่นฮุ่ยนั่งอยู่ข้างเสิ่นเยว่ เห็นเสิ่นเยว่แววตาเคร่งขรึมขึ้น ราวกับจู่ๆ ก็ฉลาดขึ้นมา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์รัวๆ