สายตาของเหล่าหญิงสาวพากันจับจ้องไปยังฉู่เจา ฉู่เจาพิงราวเรืออยู่
“ฉันอยากท้าทายขีดจำกัดของตัวเอง!”
“ถุย!”
เหล่าหญิงสาวพากันถ่มน้ำลายใส่ ก่อนจะหันกลับไปเปิดหีบต่อ
【ลูกเรือเซี่ยซิงเหมียนเปิดหีบทองแดง ได้รับ: เหล็กกล้าเนื้อดี*50 ดิน (1 ลูกบาศก์เมตร)*6 ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์*8 เกราะขนนกห่านป่า*10 ซิการ์โกฮิบา (กล่อง)*5 แป้งสาลีขัดขาว (20 กิโลกรัม)*10】
【ลูกเรือสวีจือเซี่ยเปิดหีบทองแดง ได้รับ: เหล็กละเอียด*150 ดิน (1 ลูกบาศก์เมตร)*6 ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์*6 เนื้อหมู (50 กิโลกรัม)*5 วุ้นเส้น (10 กิโลกรัม)*10 ผักกาดขาว (หัว)*100】
เหล่าหญิงสาวนำวัสดุทั่วไปไปเก็บไว้ในคลัง ส่วนอาหารที่เก็บได้นานก็เข้าคลังเช่นกัน ขณะที่อาหารซึ่งเก็บได้ไม่นานถูกใส่ไว้ในกระเป๋า
หลังเก็บกวาดเสร็จ บนดาดฟ้าเหลือเพียงเกราะขนนกห่านป่าสิบตัว
เกราะขนนกห่านป่ามีสีเงินขาวทั่วทั้งตัว สะท้อนแสงสีเงินจาง ๆ ใต้แสงตะวัน แผ่นเกราะซ้อนทับกันเป็นชั้นคล้ายขนนกที่เรียงตัวอยู่บนปีก
เย่เจี้ยนหลีก้าวเข้าไปหยิบเกราะขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด จากนั้นก็สวมมันทันที
‘แกร๊ก!’
เสียงดังกรอบแกรบพลันลั่นขึ้น เกราะที่สวมอยู่เริ่มหดกระชับ ผ่านไปไม่กี่ลมหายใจก็แนบสนิทกับเรือนร่างของเย่เจี้ยนหลี เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน
เวินหลิงเอ๋อร์ยกมือแตะอุปกรณ์เชื่อมต่อ แล้วรีบถามว่า “พี่หลี รู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม?”
“ไม่เลย!”
เย่เจี้ยนหลียกแขนขยับร่างกายอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะเอ่ยอย่างทึ่ง ๆ ว่า