“ปัง!”
“ปัง!”
นีโวลยังไม่ทันออกจากปราสาทก็ยิงปืนขึ้นฟ้าติดกันหลายนัด เสียงตะโกนของเขาดังก้องออกมาจากด้านใน
“พวกไพร่ชั้นต่ำ กล้าดียังไงมาล้อมปราสาทของราชา รนหาที่ตายชัด ๆ!”
ฝูงชนที่กำลังโกลาหลอยู่ด้านนอกปราสาทได้ยินเสียงปืนก็เงียบลงทันที
นีโวลเดินออกมาจากประตูใหญ่อย่างวางอำนาจ ชูปืนพกในมือขึ้นสูง ดวงตากวาดมองประชาชนด้วยความเดือดดาล
“ตะโกนสิ ไอ้โง่ทั้งหลาย ทำไมไม่ตะโกนแล้วล่ะ?”
“แค่ถือกระดาษแผ่นเดียวก็กล้ามาล้อมปราสาทของฉัน ดูท่าที่ผ่านมาฉันจะดีกับพวกแกเกินไปสินะ!”
“มาเลย ตอนนี้ราชาของพวกแกยืนอยู่ตรงนี้แล้ว มีอะไรอยากถามก็ถามมา!”
พูดจบ เขาก็ยิงปืนติดกันอีกหลายนัด
ทหารยามของปราสาทต่างถือปืนเข้ามาคุ้มกันนีโวลไว้ตรงกลาง
ฝูงชนหวาดผวา ไม่มีใครกล้าพูดสักคน
ผ่านไปพักใหญ่ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก้าวออกมาคุกเข่าลงร่ำไห้
“ฝ่าบาท ลูกสาวของผมหายตัวไปเมื่อสองปีก่อน ผมแค่อยากตามหาลูก ขอฝ่าบาทช่วยประชาชนของพระองค์ด้วย!”
เมื่อมีคนเริ่มพูด ก็มีอีกหลายคนก้าวออกมาคุกเข่า
“ลูกสาวของผมก็หายตัวไปเหมือนกัน ขอฝ่าบาทช่วยประชาชนของพระองค์ด้วย”
“ลูกสาวของผมหายไปเมื่อสองเดือนก่อน ตอนนี้อาจยังมีชีวิตอยู่ ขอฝ่าบาทส่งทหารไปตามหาที”
“อาณาจักรไซวีลาเป็นเกาะ ลูกสาวของผมต้องยังอยู่บนเกาะแน่ มีแต่ฝ่าบาทเท่านั้นที่หาเธอเจอ”
ที่ชั้นสามของโรงเตี๊ยม ฉู่เจาและพวกพ้องมองเหตุการณ์อยู่ตรงหน้าต่าง แต่ยังไม่ปรากฏตัวออกมาในทันที