บทที่ 15 ขีดจำกัด
คราวนี้ฉู่เจาลงทะเลไปพบแหล่งหอยนางรม หอยแต่ละตัวใหญ่เท่าฝ่ามือ
ได้ยินมาว่าหอยนางรมยิ่งตัวใหญ่ยิ่งไม่อร่อย แต่ที่นี่คือทะเลไร้พรมแดน จะเอาสามัญสำนึกจากโลกเดิมมาใช้ไม่ได้
หอยนางรมเกาะแน่นมาก ยึดติดกับโขดหินใต้ทะเลอย่างมั่นคง
ฉู่เจาหยิบขวานออกมา เริ่มสกัดหอยนางรม
ครั้งนี้เขาใช้เวลาแกะเนื้อนานที่สุดเท่าที่เคยทำมา ใช้เวลาสองชั่วโมงครึ่งกว่าจะเก็บเต็มช่องกระเป๋า 10 ช่อง
ไม่ใช่เพราะสกัดหอยจนหมด แต่ฉู่เจารู้สึกไม่ค่อยสบาย เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำทันที
พอขึ้นเรือ ฉู่เจาก็ทิ้งตัวนอนบนดาดฟ้า หอบหายใจอย่างหนัก พวกสาว ๆ ได้ยินเสียงจึงพากันกรูเข้ามาหา
เจียงหว่านโหรวถือผ้าขนหนูที่แลกมา เช็ดหน้าให้เขา ส่วนเวินหลิงเอ๋อร์บ่นอย่างแง่งอนว่า “ทึ่มเอ๊ย ทำไมไม่รีบขึ้นมาตั้งแต่แรก”
ซูซูพูดเสียงเบา “กัปตัน คราวหน้าจะฝืนตัวเองขนาดนี้ไม่ได้นะคะ”
สาว ๆ คนอื่นต่างมองเขาด้วยสีหน้าเป็นห่วง
ฉู่เจาทำมือเป็นสัญลักษณ์ ‘โอเค’ “ผมไม่ทันดูเวลา ทำให้พวกคุณเป็นห่วงแล้ว”
เย่เจี้ยนหลีกล่าวว่า “คราวนี้กัปตันลงน้ำไปสองชั่วโมงครึ่ง จำเวลาไว้ให้ดีนะ ต่อไปถ้ากัปตันอยู่ใต้น้ำนานเกินสองชั่วโมง ให้โทรหาเพื่อนแล้วเรียกเขาขึ้นมา”
“อื้ม!”
พวกสาว ๆ พยักหน้าพร้อมกัน
พักหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ฉู่เจาก็ลุกขึ้นนั่ง “วันนี้ได้ของดีอะไรมาบ้างไหม”
เวินหลิงเอ๋อร์โยนกางเกงชายหาดผู้ชายตัวหนึ่งออกมา “เหล็กกล้า สปริง แล้วก็น้ำมันเครื่องสำหรับเครื่องยนต์ได้ครบแล้ว ตอนนี้ขาดแค่เพลา”
“มีหมอนั่นอยากขายพิมพ์เขียวเครื่องกรองปัสสาวะ แต่พวกเราไม่เอา”
“เรือระดับ 5 ยังขาดชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์อีกสามชิ้น ส่วนอาหารที่เอาไปแลกของได้ก็แลกหมดแล้ว”