บนเรือ ซ่งเหยาดวงตาเป็นประกาย
“ว้าว หมัดของกัปตันเท่มากเลย! เมื่อไหร่ฉันถึงจะเก่งได้เท่ากัปตันนะ?”
เวินหลิงเอ๋อร์กล่าวว่า “ถึงร่างกายจะแข็งแกร่งเท่ากัปตัน แต่ถ้าไม่มีพลังไฟ จะต่อยหมัดนั้นออกมาได้ยังไง?”
เย่เจี้ยนหลีมองพวกเธอ
“พอพวกเรามีพลังพิเศษ ในร่างกายก็จะมีพลังงาน พลังไฟก็แค่เปลี่ยนพลังงานให้กลายเป็นพลังไฟเท่านั้น”
“ถ้าไม่มีพลังไฟ ก็ใช้หมัดพลังปราณแทนสิ”
เจียงหว่านโหรวถามว่า “เหมือนวิชาลมปราณหรือเปล่า?”
“ใช่แล้ว!”
เย่เจี้ยนหลีกล่าวอย่างจริงจังว่า “เห็นไหม ถ้าร่างกายไม่แข็งแรง พลังงานก็ไม่พอ ต่อให้จะอวดเก่งก็ยังทำไม่ได้ เพราะงั้นพวกเธอควรทำอะไร?”
“ฝึก! ฝึก!”
เหล่าเด็กสาวฮึกเหิม หันหลังกลับไปฝึกต่อ
“เก็บเข้ากระเป๋า!”
ฉู่เจาขึ้นเรือมาโยนอาหารทะเลในกระเป๋าลงบนดาดฟ้า แล้วหันหลังโดดลงทะเลอีกครั้ง
เหล่าเด็กสาวเก็บอาหารทะเลเข้ากระเป๋า ก่อนฝึกความแข็งแรงของร่างกายต่อ
ตอนนี้พวกเธอมีเป้าหมายแล้ว นั่นคือการปล่อยหมัดแบบฉู่เจาให้ได้
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลังมื้อกลางวัน เหล่าเด็กสาวก็ฝึกต่อ ส่วนฉู่เจาก็ลงน้ำไปเช่นกัน
ตกเย็น เหล่าเด็กสาวนอนแผ่อยู่บนดาดฟ้า พลางแบ่งปันผลลัพธ์ของวันนี้
บางคนมีค่าความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น 0.1 บางคนเพิ่มขึ้น 0.2 ทุกคนต่างได้ผลลัพธ์กันถ้วนหน้า เรื่องนี้ช่วยปลุกขวัญกำลังใจให้พวกเธออย่างมาก
หลังเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน เหล่าเด็กสาวกินมื้อเย็นแล้วก็เข้านอนแต่หัวค่ำ
ฉู่เจาขึ้นฝั่งไปตั้งแต่ช่วงบ่าย กินอะไรเข้าไปแล้วก็นอนยาวมาจนถึงตอนนี้
ยามค่ำคืน
ซูซูลืมตาขึ้น ลุกนั่งแล้วมองเหล่าเด็กสาวในห้อง