“ได้เลย!”
เวินหลิงเอ๋อร์เตรียมเสบียงเรียบร้อย หลังจากพูดคุยแลกเปลี่ยนกัน เธอก็ถือแบบแปลนยาวครึ่งเมตรไว้ในมือ มองฉู่เจาด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
“กัปตัน ได้แบบแปลนมาแล้ว!”
“ลูกเรือเวินหลิงเอ๋อร์ ทำได้ดีมาก!”
ฉู่เจายื่นมือไปลูบผมสวยของเวินหลิงเอ๋อร์ “ตอนนี้ยังไม่ได้ใช้แบบแปลน เก็บไว้กับเธอก่อน”
“อีกอย่าง บอกพวกเธอด้วยว่าให้รวบรวมวัสดุสำหรับเครื่องยนต์เป็นอันดับแรก”
เวินหลิงเอ๋อร์ทำปากยื่น ถลึงตามองเขา ก่อนก้มหน้าหลุดจากมือที่ควบคุมเธอไว้ แล้วแบมือออก “ให้รางวัลฉันด้วย”
ฉู่เจาลูบคาง “รางวัลเหรอ? ขอคิดก่อน งั้นคืนนี้ให้เธอมานอนกับฉันในห้องกัปตัน”
“ถุย!”
เวินหลิงเอ๋อร์กลอกตา “นี่รางวัลของนายเองมากกว่า ฉันอยากได้เม่นทะเลสีม่วง”
เจียงหว่านโหรวรีบวิ่งเข้ามา ส่งสายตายั่วยวนให้เขา “กัปตัน ฉันก็อยากได้เม่นทะเลสีม่วงเหมือนกัน”
เหล่าสาว ๆ พากันเข้ามาล้อมฉู่เจา “กัปตัน พวกเราก็อยากได้ค่ะ”
“มีให้ทุกคน มีให้ทุกคน!”
ฉู่เจาโบกมือ เม่นทะเลสีม่วงบนดาดฟ้ากองสูงเป็นภูเขาเล็ก ๆ
เย่เจี้ยนหลีชักกระบี่ออกมา “ถอยไป ฉันจะผ่าเอง”
เหล่าสาว ๆ ถอยห่างออกไป เย่เจี้ยนหลีฟาดกระบี่ต่อเนื่อง ผ่าเม่นทะเลออกส่วนหนึ่ง
ไข่เม่นทะเลสีเหลืองไหลออกมา กลิ่นหอมหวานสดชื่นเฉพาะตัวของไข่เม่นทะเลอบอวลไปในอากาศ ปะปนด้วยกลิ่นหอมของสาหร่ายทะเล
สาว ๆ หยิบช้อนไม้ที่เตรียมไว้ออกมา นั่งยอง ๆ กินไข่เม่นทะเลอยู่ข้างกองเม่นทะเล
เยี่ยนเล่อเล่อตักไข่เม่นทะเลเข้าปากคำหนึ่ง สีหน้าเปี่ยมสุข