ถังเหยียนไม่พอใจ พวกเธอจึงกินข้าวกันอย่างเงียบเชียบ กลัวพูดอะไรผิดไปจนทำให้แม่ทัพฝ่ายเสบียงคนนี้โมโห
พวกเธอส่งสายตาถามกันว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่มีใครรู้เลย
สถานการณ์ตอนนี้ชัดเจนแล้ว คนหนึ่งกำลังอารมณ์เสีย ส่วนอีกคนก็เงียบมาตลอด
ทุกคนเหลือบมองกัปตันเรือ
วันที่สามในทะเลไร้พรมแดน
วันนี้ระยะคุ้มครองจะสิ้นสุดลง ฉู่เจาไม่ได้รีบร้อนลงน้ำ
ซ่งเหยาเพิ่มค่าพละกำลัง 1 แต้มของวันนี้ให้ฉู่เจา ทำให้ค่าพละกำลังของเขาขึ้นมาเป็น 10.6 เมื่อวานเพิ่มขึ้น 0.5 ส่วนวันก่อนหน้าเพิ่ม 0.4
【ระยะคุ้มครองมือใหม่สิ้นสุดลง ขอให้ทุกท่านเพลิดเพลินกับการเดินเรือ】
ไม่นานนัก กรอบข้อความก็เด้งแจ้งเตือนขึ้นมา
ฉู่เจาเหลือบมองข้อความ ก่อนยืนอยู่หัวเรือแล้วก้มมองผิวน้ำ เขาไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใด ๆ ทุกอย่างดูเหมือนตอนที่ยังอยู่ในระยะคุ้มครองมือใหม่
เขาหันกลับไปมองหญิงสาวทั้งเก้าคน “พวกคุณเห็นอะไรผิดปกติไหม?”
ทั้งเก้าคนส่ายหน้าพร้อมกัน
“ฉันจะลงไป ถ้ามีอะไรเรียกฉันนะ”
ฉู่เจากระโดดลงน้ำ หายลับไปในพริบตา
เมื่อกลับขึ้นมาบนดาดฟ้า หญิงสาวทั้งหลายก็นั่งลงกับพื้น เวินหลิงเอ๋อร์ขยับมานั่งข้างซูซูแล้วถามว่า “ซูซู สารภาพมาตามตรง เธอแอบชอบกัปตันหรือเปล่า?”
ซูซูค้อนเธอ “หลิงเอ๋อร์ อย่าพูดมั่วสิ”
ความอยากรู้อยากเห็นของสาว ๆ พลุ่งขึ้นทันที พวกเธอกรูกันเข้ามาล้อมวง มีเพียงถังเหยียนที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
เจียงหว่านโหรวคว้าข้อมือเธอแล้วดึงเข้ามาร่วมวง
เวินหลิงเอ๋อร์กวาดตามองทุกคน ก่อนเอ่ยว่า