“มา ๆ ได้เวลากินข้าวแล้ว ลองชิมทาโกะยากิกับปลาหมึกย่างกระทะร้อนที่ฉันทำสิ!”
เสียงของถังเหยียนดังขึ้น
พวกสาว ๆ ถือจานอาหารมายืนล้อมวง รอรับอาหาร
บนเตาไฟ ปลาหมึกในกระทะร้อนส่งเสียงฉ่าพร้อมน้ำมัน กลิ่นหอมลอยฟุ้ง
“ของเล่อเล่อ ของเหยาเหยา ของโหรวโหรว ของเซี่ยเซี่ย...”
ถังเหยียนแบ่งให้ทุกคนคนละจาน รวมถึงตัวเองด้วย พอเห็นว่ายังเหลืออีกจาน เธอก็ถามว่า “เอ๊ะ แล้วซูซูล่ะ?”
“ฉันมาแล้ว”
ซูซูเดินลงมาจากบันได ก้มหน้าต่ำ สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก
หัวใจฉู่เจาเต้นสะดุด ‘หรือที่ฉันเดาจะถูก?’
เจียงหว่านโหรวเอื้อมมือไปแตะหน้าผากเธอ “ซูซู ไม่สบายหรือเปล่า?”
ซูซูตอบว่า “ไม่เป็นไร แค่นอนไม่ค่อยพอ เมื่อกี้ใช้พลังพิเศษมากเกินไป เลยหมดแรงนิดหน่อย พวกเธอกินกันเถอะ ฉันไปนอนพักสักหน่อย”
ถังเหยียนยิ้มให้ “ได้สิ ไปเถอะ พอตื่นแล้วฉันจะทำปลาหมึกย่างกระทะร้อนที่อร่อยที่สุดให้เธอเป็นพิเศษ”
“ขอบคุณนะเหยียนเหยียน”
ซูซูฝืนยิ้มบาง ๆ ก่อนหันหลังเดินเข้าไปในห้องกัปตัน
ทันทีที่เธอเข้าไป สีหน้าของเหล่าสาว ๆ ก็เปลี่ยนไป พวกเธอหันมามองฉู่เจาพร้อมกัน
ฉู่เจาเอนตัวไปข้างหลังอย่างกระอักกระอ่วน “มองฉันทำไม?”
เวินหลิงเอ๋อร์เม้มปากแน่น ส่งเสียงอืออาออกมาจากลำคอ “อืม ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ อืม ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ?”
ถังเหยียนแปลให้ “เธอบอกว่า มีแค่นายคนเดียวที่ขึ้นไปบนดาดฟ้า แล้วยังจะบอกว่าไม่เกี่ยวกับนายอีกเหรอ?”
“แล้วทำไมเธอไม่พูดเอง ต้องให้เธอแปลด้วย?”
“เมื่อกี้หลิงเอ๋อร์บอกว่า ถ้านายกินผลไม้นั่น เธอจะไม่พูดกับนายไปทั้งชีวิต ตอนนี้เธอก็เริ่มทำตามที่พูดแล้วไง”