เมื่อเห็นว่าฉู่เจายังคงไม่หวั่นไหว เวินหลิงเอ๋อร์ก็กระทืบเท้าหลายครั้ง
“ไอ้บ้า บ้าที่สุด ถ้านายกล้ากินมัน ฉันจะไม่พูดกับนายไปตลอดชีวิตเลย!”
เย่เจี้ยนหลีแทบไม่พูดอะไร เธอเอ่ยขึ้นอย่างสงบนิ่งว่า “กัปตัน นี่คุณกำลังพนันชีวิตอยู่! ไม่ควรทำเลย!”
ฉู่เจาละสายตาจากผลไม้ ยื่นมืออีกข้างไปลูบหัวซูซู แล้วกวาดตามองเหล่าเด็กสาว
“ชีวิตก็เหมือนการเดิมพันครั้งใหญ่ ถ้าฉันตาย ก็แปลว่าฉันมีดีแค่นี้”
พูดจบ ฉู่เจาก็อ้าปากยัดผลไม้เข้าปาก เคี้ยว...
พอกัดเข้าไปคำเดียว สีหน้าฉู่เจาก็เปลี่ยนไปทันที แม่งไม่อร่อยเอาเสียเลย
จะพูดยังไงดีล่ะ
เทียบกับผลไม้นี่แล้ว ปลาต้มเปรี้ยวหวานซีหูกลายเป็นอาหารเลิศรสของมนุษย์ไปเลย
เทียบของเหลวในผลไม้นี่กับน้ำเต้าหู้เหม็นแห่งนครหลวงแล้ว น้ำเต้าหู้เหม็นยังกลายเป็นสุราทิพย์หยกไปได้
ที่สำคัญคือทันทีที่กัดผลไม้แตก มันก็กลายเป็นของเหลวแล้วไหลลงคอ ไม่มีโอกาสให้คายทิ้งด้วยซ้ำ
【คุณกินผลไม้ปริศนาเข้าไป ได้รับผลลัพธ์: ร่างกายเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าถาวร】
【ร่างกาย 13.3→26.6】
ของเหลวไหลลงคอ ร่างกายเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ฉู่เจารู้สึกว่าผิวหนัง เนื้อ เลือด และกระดูกทั่วร่างกาย รวมถึงทุกเซลล์กำลังฉีกขาด ความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามากะทันหันทำให้เขาล้มลงบนดาดฟ้า ตัวสั่นอย่างรุนแรงพร้อมส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความทรมาน
“กัปตัน!”
สีหน้าเด็กสาวทั้งหลายเปลี่ยนไป เสียงของพวกเธอสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้ อยากช่วยฉู่เจาแต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่ล้อมเขาไว้ด้วยความร้อนใจ