«เพื่อการใหญ่!! อดทนไว้!!!»
หวังหงสงกัดฟันดังกรอด มือสั่นระริกขณะพิมพ์ข้อความส่งออกไปหนึ่งบรรทัด
【พี่หวังแห่งสังคม: พี่สาวทุกคน เมื่อวานผมก็ช่วยพวกคุณไปแล้วนะ ถึงไม่ขอบคุณก็ไม่เป็นไร ทำไมยังต้องด่าผมด้วยล่ะ?
พวกคุณก็มีมือมีเท้า หาอาหารสักนิดด้วยตัวเองไม่ได้หรือไง? อย่าว่าแต่ผมยังหาอาหารไม่ได้เลย ต่อให้หาได้ ก็ควรช่วยคนที่ไม่มีอะไรกินมานานก่อน ไม่ใช่เหรอ?】
【แล้วไงล่ะ: ไอ้เต่าหัวหด ในที่สุดก็เลิกหดหัวแล้วเหรอ เมื่อวานแกตั้งสมาคมช่วยเหลืออะไรนั่น พวกเราก็เข้าร่วมแล้ว ในฐานะประธาน แกก็ควรรับผิดชอบอาหารสามมื้อของพวกเราสิ】
【ชอบทำขนม: แค่อาหารนิดเดียวยังเอามาให้ไม่ได้ มีหน้าอะไรมาเป็นประธานสมาคมช่วยเหลือ แล้วยังเรียกพวกเราว่าพี่สาวอีก ทำไม? พวกเราดูแก่ขนาดนั้นเลยหรือไง? พวกเราสนิทกับแกมากหรือ? ไอ้ผู้ชายน่ารังเกียจ】
【หญิงตามจารีต: เสบียงที่พวกเราหามาได้ก็เป็นของพวกเรา เกี่ยวอะไรกับแกด้วย?】
«โครม!»
แต่ละประโยคที่อ่านยิ่งทำลายความเข้าใจโลกของเขาหนักขึ้น หวังหงสงรู้สึกราวกับโลกทัศน์ของตัวเองพังทลาย
«ทำชั่วมาหลายปีแล้วยังไม่โดนจับ ผมนึกว่าตัวเองเก่ง ที่ไหนได้วันนี้กรรมตามสนองแล้ว!»
«ยังดีที่คนส่วนใหญ่มีเหตุผล พวกนี้ปล่อยไปเถอะ»
【พี่หวังแห่งสังคม: พวกคุณเห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว ผมขอประกาศให้พวกคุณออกจากสมาคมช่วยเหลือ และขึ้นบัญชีดำถาวร】
หลังส่งข้อความ หวังหงสงก็เพิ่มชื่อทุกคนลงในบัญชีดำทีละคน จากนั้นส่งข้อความอีกอัน
【พี่หวังแห่งสังคม: ทำให้ทุกคนต้องหัวเราะเยาะแล้ว ผมอยู่มาสี่สิบปี ไม่เคยเจอคนไร้เหตุผลขนาดนี้มาก่อน สมาคมช่วยเหลือยินดีต้อนรับทุกคน】