เขาเลือกลูกสุนัขตัวนี้ ส่วนหนึ่งเพราะสงสารมัน อีกส่วนหนึ่งคือพอมองดูให้ดีแล้ว แม้เจ้าหมาผอมโซตัวนี้จะหลับตาอยู่ ก็ยังดูดื้อรั้นอยู่หน่อย ๆ ปลายจมูกเปียกชื้น อุ้งเท้ายังกำขอบเบาะไว้โดยไม่รู้ตัว เทียบกับอีกสองตัวที่เอาแต่นอนหลับอุตุแล้ว มันดูฉลาดกว่ามาก
“โธ่เอ๊ย พี่หยาง!”
เย่ไห่หล่างพูดอย่างประหลาดใจ “คุณจะเลือกมันจริง ๆ เหรอ? ลูกสุนัขตัวเล็กนี่ร่างกายอ่อนแอเกินไป กลัวว่าจะอยู่ไม่ถึงสามเดือนด้วยซ้ำ...เปลี่ยนเป็นตัวอื่นเถอะ สองตัวทางนั้นแข็งแรงกว่าตั้งเยอะ!”
เย่หยางโบกมือ ยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ต้องเปลี่ยน ผมเลือกมันแล้ว”
เห็นว่าเขาตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เย่ไห่หล่างจึงไม่ห้ามอีก “ก็ได้! งั้นคุณอุ้มมันไปเลย ที่นี่ผมยังมีนมผงแกะอีกสองกระป๋องกับอาหารลูกสุนัขอีกสองถุงเล็ก เดี๋ยวผมจัดให้คุณด้วย!”
“ฮ่า ๆ ได้เลย งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะ”
“จะเกรงใจผมทำไม? เราสนิทกันขนาดนี้แล้ว! ถ้าคุณยังเกรงใจผมอีก ก็เท่ากับไม่เห็นผมเป็นเพื่อนน่ะสิ!”
“ฮ่า ๆ ๆ ได้!”
เย่หยางหัวเราะอย่างร่าเริง ก่อนจะประคองก้อนขนตัวน้อยที่เบาราวกับก้อนเมฆขึ้นมาอย่างทะนุถนอม แล้วอุ้มไว้ในอ้อมแขน จากนั้นก็หยิบนมผงกับอาหารสุนัขขึ้นมา ถุงที่ถืออยู่ในมือหนักอึ้ง แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยน้ำใจ
หลังจากนั้นทั้งสองก็นั่งคุยกันเล่นอีกพักหนึ่ง พูดถึงเรื่องสัพเพเหระในหมู่บ้าน อย่างแมวบ้านไหนตรงหัวหมู่บ้านฝั่งตะวันออกคลอดลูกแมวสี่ตัว หรือท่าเรือฝั่งตะวันตกเพิ่งมีปลาที่จับได้ชุดใหม่มาถึง
กำลังคุยกันอย่างออกรส เวลาเองก็ใกล้ได้ที่แล้ว