ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมสมัยนั้น ตอนกองเรือเจิ้งเหอล่องทะเลไกลนับหมื่นลี้ ลูกเรือถึงได้เบื่อจนคิดค้นไพ่นกกระจอกขึ้นมา นั่งล้อมวงกันสี่คน อยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ แค่ได้ไพ่ครบชุดก็ถือว่าชนะ ต่อให้แพ้ก็ยังสนุกได้
เย่หยางไม่มีเพื่อนเล่นไพ่ ไม่มีโต๊ะนกกระจอก แต่เขากลับไม่รู้สึกเบื่อเลยแม้แต่น้อย
ทำไมน่ะหรือ?
เพราะใต้ผืนน้ำมี “เรื่องสนุก” รออยู่! พื้นทะเลแห่งใหม่นี้ไม่เคยถูกลากอวนมาก่อน ไม่แน่ว่าจะมีฝูงปลาล้ำค่าที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนว่ายอยู่ กุ้งล็อบสเตอร์ตัวใหญ่กว่ากำปั้น ปลาเก๋าที่มีลายเรืองแสง และปลาโทนที่มีเกล็ดสีเงินทั่วทั้งตัว… พวกมันต่างหากคือ “เพื่อนเล่นไพ่” ของเขาในวันนี้
ถ้าจับปลาเหล่านี้ได้แล้วเอาไปขายล่ะ?
ก็คงดีไม่น้อย มีเงินอยู่ในกระเป๋า ใจก็ไม่ต้องกังวล กลับบ้านยังเอาไปเพิ่มมื้ออาหารให้ฮุยฮุยได้ด้วย!
“เริ่มงานกันเลย!”
เขาฉีกยิ้ม ถอดเสื้อกับกางเกงอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงกางเกงขาสั้นตัวใหญ่ แล้วกระโดดพุ่งออกไป
“ตูม!”
น้ำกระเซ็นซ่าน ความเย็นฉ่ำไหลจากศีรษะลงไปถึงปลายเท้า
ร่างจมลงไป ทั้งตัวถูกน้ำทะเลโอบล้อมไว้อย่างอ่อนโยน รูขุมขนเปิดกว้าง ลมหายใจลึกขึ้น สมองปลอดโปร่งขึ้นมาทันที
ความรู้สึกนี้สบายจริง ๆ!
เขายิ้มพลางโผล่ขึ้นมาหายใจ แล้ววาดแขนขาเพียงไม่กี่ครั้งก็พุ่งลงสู่ก้นทะเลสีน้ำเงินเข้มราวกับลูกธนู
ก้นทะเลกำลังรอให้เขาไปสำรวจ
พอเย่หยางดำดิ่งลงไปถึงก้นทะเล เปลือกตาก็กระตุกวูบ
ทิวทัศน์ใต้ทะเลที่อยู่ไกลออกไปแตกต่างจากเขตน้ำตื้นแถบชายฝั่งที่เงียบเหงาอย่างสิ้นเชิง ราวกับเป็นโลกสองใบที่ต่างกันคนละขั้ว!