ตัวยาวกว่าสิบเมตร ลำตัวหนาใหญ่ราวกับอาคารหลังเล็ก พอสะบัดหางแรงๆ ราวกับมหาสมุทรทั้งผืนสั่นสะเทือนตามไปด้วย!
“เร็ว ดูทางนั้น!”
“โผล่มาแล้ว! เป็นวาฬจริงๆ ด้วย!”
“เร็วๆ หยิบมือถือมาถ่ายไว้!”
เย่หยางยกมือชี้ “อยู่ตรงนั้น!”
ทุกคนหันขวับไปมองพร้อมกัน
จากนั้นทุกคนก็ถูกภาพตรงหน้าทำให้ตะลึงจนพูดไม่ออก
“โห……”
“ทั้งชีวิตนี้ฉันไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย!”
“น่ากลัวกว่าแบบจำลองวาฬในสวนสัตว์เป็นสิบเท่าเลย!”
“ถ่ายวิดีโอเหรอ? วิดีโอทำให้นายได้กลิ่นคาวเค็มนี่ไหม? ทำให้นายรู้สึกชาที่ฝ่าเท้าได้หรือเปล่า?!”
“ต้องรู้นะว่ามันเป็นสัตว์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกที่ยังมีชีวิตอยู่ตอนนี้เลยนะ เพื่อน!”
“พูดเป็นเล่นไป แค่พ่นน้ำลายออกมาทีเดียวก็ทำเรือประมงของเราคว่ำได้แล้ว!”
พอหัวใจของทุกคนค่อยๆ สงบลง ก็มีคนรีบร้อนถามว่า “พี่หยาง นี่วาฬอะไรเหรอ?”
“ปลาวาฬหัวทุย” เย่หยางตอบทันทีอย่างไม่ลังเล
เขาเติบโตมาในหมู่บ้านประมง ตั้งแต่เด็กตู้หนังสือที่บ้านก็เต็มไปด้วยหนังสืออย่าง “สารานุกรมสัตว์ทะเล” และ “ไขความลับของวาฬ” แม้แต่คลิปที่บันทึกไว้ใน Bilibili ก็ล้วนเป็นคลิปอย่าง “บันทึกการคลอดลูกของวาฬสีน้ำเงิน” กับ “ปลาวาฬหัวทุยดำน้ำลึก 1,000 เมตร”
ต่อให้วาฬตรงหน้าเผยให้เห็นแค่ครีบหลัง เขาก็ยังบอกอายุและเพศของมันได้อย่างแม่นยำ
“ปลาวาฬหัวทุย?!” ใครคนหนึ่งตบต้นขาตัวเองดังฉาด “ตัวที่ผลิตอำพันหลวงได้ใช่ไหม?”
“ก้อนแข็งๆ สีเทาหม่นที่นายเก็บได้จากหาดโคลนเมื่อวาน……จะเป็นสิ่งที่มันพ่นออกมาหรือเปล่า?”