เย่หยางยิ้มจนหุบปากไม่ลง เลยพลิกตัวลุกขึ้นนั่งเสียเลย มือหนึ่งตบต้นขาไปด้วย อีกมือหัวเราะอย่างเบิกบาน
ไม่หยุดพัก เขาอาศัยจังหวะที่กำลังคึกต่อเนื่อง โยนคำถามข้อที่สามออกไปทันที “ปังหู แล้วเรือจมล่ะ นายรู้ไหมว่ามันคืออะไร? ก็เรือที่จมลงไปก้นทะเล แล้วกู้กลับขึ้นมาไม่ได้อีก ตัวเรือเปลือกเหล็กนอนอยู่บนพื้นทรายใต้ทะเล มีปะการังขึ้นเต็มไปหมด ถ้าเข้าใจก็พ่นน้ำอีกครั้ง!”
คราวนี้เขาชูนิ้วทั้งห้าขึ้นมา แล้วเริ่มนับถอยหลัง “ห้า สี่ สาม...”
คำพูดยังไม่ทันจบ “พุ่ง!” สายน้ำก็ทะยานสูงขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง!
“สุดยอดไปเลย! แม้แต่เรือจมก็เข้าใจด้วยเหรอ?!”
เย่หยางตื่นเต้นจนแทบกระโดดโลดเต้น ในหัวอื้ออึงไปหมด นี่มันเลี้ยงวาฬเพชรฆาตเสียที่ไหนกัน ชัด ๆ ว่าได้เจ้าหน้าที่นำทางค้นหาสมบัติใต้ทะเลมาแล้ว! มิน่าทุกคนถึงบอกว่าวาฬเพชรฆาตเป็นเจ้าแห่งมหาสมุทร สิ่งมีชีวิตในทะเลชนิดอื่นยังอาศัยสัญชาตญาณในการใช้ชีวิต แต่มันกลับเข้าใจแนวคิดง่าย ๆ ได้แล้ว!
แน่นอนว่าในใจเขาก็เข้าใจขึ้นมาเหมือนกัน ก่อนหน้านี้ปังหูอาจไม่ได้ฉลาดขนาดนี้ ที่เป็นไปได้มากที่สุดก็คือสัญญาเทพแห่งท้องทะเลช่วยปลุกศักยภาพของมันขึ้นมา
แต่จะฉลาดขึ้นเพราะอะไรก็ช่างเถอะ อย่างไรเสียตอนนี้เขาก็ควบคุมผู้ช่วยคนเก่งคนนี้ได้แล้วจริง ๆ!
หลังผ่านการทดสอบเล็ก ๆ รอบนี้ เย่หยางก็เข้าใจชัดเจนดีว่า ปังหูเข้าใจแนวคิดเรื่องฝูงปลาและเรือจมอย่างถ่องแท้แล้ว ถึงเวลาเข้าเรื่องสำคัญเสียที!
ตามหาฝูงปลา?
จริง ๆ จะมีก็ได้ไม่มีก็ได้ ปลาในทะเลมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ฝูงปลาขนาดเล็กบางฝูงไม่คุ้มกับการออกเรือไปหาโดยเฉพาะ ถ้าต้องเสียเวลาไปกับปลาหัวเทาไม่กี่ตัว ก็เป็นการเสียเวลาเปล่าชัด ๆ