พูดจบ เธอก็วิ่งตึงตังไปหน้ารถ เขย่งปลายเท้าแล้วเคาะกระจกห้องคนขับเบาๆ “สวัสดีค่ะ มีใครอยู่ไหมคะ? ขอรบกวนหน่อยนะคะ~”
เงียบไปสามวินาที
ไม่มีใครตอบ
เธอเอียงคอฟังดู ในรถไม่มีความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย กระทั่งเสียงแอร์ทำงานก็ยังไม่มี
“ฮิๆ ไม่มีใครอยู่!” เธอตบต้นขาตัวเองอย่างดีใจ ก่อนหมุนตัวกลับมา เพิ่งจะเท้าเอวเตรียมถ่ายรูปด้านข้างในท่า “ราชินีเสด็จแล้ว”
ติ๊ง เสียงเบาๆ ดังขึ้น
กระจกฝั่งคนขับค่อยๆ ลดลง
มือเรียวยาว ข้อนิ้วเด่นชัดข้างหนึ่งวางพาดอยู่บนขอบหน้าต่าง
เย่หยางเอนหลังพิงเบาะ ใช้มือข้างหนึ่งค้ำคาง หางตายกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความเกียจคร้านอยู่หลายส่วน
“แดดแรงขนาดนี้ คุณสาวสวยขึ้นมาถ่ายในรถดีกว่าไหม? ในรถมีแอร์ ฉากหลังก็ละลายได้ตามใจ ผมยังช่วยเป็นช่างภาพให้ได้ด้วยนะ”
“อุ๊ย!”
เฉินเมิงเมิงที่กำลังโพสท่าเซลฟี่อยู่ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียง มือสะดุ้งจนสั่น โทรศัพท์แทบปลิวเข้าไปในแปลงดอกไม้
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!
เมื่อกี้เธอยังเคาะกระจกรถดังป๊อกๆ ตั้งสองครั้ง ในรถมืดตึ๊ดตื๋อ เงียบสนิทชัดๆ ไม่เห็นแม้แต่เงาคนเลยสักคน!
แย่แล้วๆ... คราวนี้อับอายจนถึงขีดสุดจริงๆ แล้ว...
ใบหน้าเธอแดงก่ำขึ้นมาทันที อยากให้พื้นมีรอยแยกโผล่มาให้มุดลงไปเสียเดี๋ยวนั้น ก่อนจะรีบหันหลังคิดหนีไปให้ไว
แต่พอเพิ่งยกเท้าขึ้น
ในหัวเธอก็มีเสียง “ติ๊ง” ดังขึ้น พลันนึกอะไรบางอย่างได้