ใต้ร่มไม้ สาวสองคนในกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดกำลังเดินคุยกันไปด้วย
“ว้าว! รถ G65 คันนี้เท่ชะมัด! ขาวจั๊วะเหมือนเพิ่งอาบน้ำมาเลย!”
“ซี้ด... ออร่าขนาดนี้ ขนาดอธิการบดีเห็นยังต้องหลบทางให้แน่!”
“แปดสิบเปอร์เซ็นต์คงเป็นรุ่นพี่บ้านรวยมารอดาวโรงเรียนแหละมั้ง?”
“รอใครเหรอ? คงไม่ได้มารอพวกเราสองคนหรอกนะ... เอ๊ะ ว่าแต่เจ้าของรถจะเป็นหนุ่มหน้าใสหรือลุงพุงพลุ้ยกันนะ?”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ?”
“ถ้าเป็นหนุ่มหน้าใส ฉันกล้าเดินไปขอแชทวีแชตตรงนั้นเลยนะ!”
“...ฉันยอมเธอเลย เห็นรถก็ใจสั่นแล้วสินะ”
“ไม่ได้แล้ว ฉันต้องเข้าไปดูตัวจริงให้ได้!”
พูดจบ เธอก็หันหลังวิ่งตรงไปที่รถจี สายรองเท้าแตะแทบสะบัดหลุด
ไม่กี่ก้าวก็พุ่งไปถึงหน้ารถ เธอแหงนมองเข้าไปทางเบาะคนขับ
เห็นเจ้าของรถสวมแว่นกันแดดบดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นมาถึงท่อนแขน มือข้างหนึ่งวางพาดขอบกระจกรถอย่างสบายๆ มุมปากมีรอยยิ้มผ่อนคลายประดับอยู่
“ว้าว!! พี่ชายคนนี้หล่อเกินไปแล้ว ผิดกฎชัดๆ!”
หัวใจเธอเต้นตึกตักสองครั้ง ก่อนจะรีบปรับสีหน้าแล้วขยับเข้าไปใกล้กระจกรถ กระพริบตาปริบๆ แล้วถามว่า “สวัสดีค่ะ หนุ่มหล่อ กำลังรอแฟนอยู่หรือเปล่าคะ?”
เย่หยางกำลังเหม่อมองเงาต้นอู๋ถงอยู่ จู่ๆ ก็มีคนเข้ามาทัก เขาชะงักไปหนึ่งวินาทีก่อนจะยิ้มตอบ “ฮ่าๆ ไม่ใช่ครับ ผมมารับน้องสาวแท้ๆ ของผม”
“น้องสาวแท้ๆ เหรอคะ? ไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องหรือญาติอะไรแบบนั้นเหรอ?” หญิงสาวเอียงศีรษะ ขนตากะพริบไหว