“มีทางแล้ว!” เย่หยางยิ้มกว้าง รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป “แชะ แชะ” สองรูป รูปหนึ่งถ่ายด้านหน้าของหอยสังข์ยักษ์ เน้นสีสันสดใส อีกรูปถ่ายด้านข้างให้เห็นลวดลายอันงดงาม จากนั้นก็ส่งให้เฉินจื่อเฮ่า
ข้อความในแชทวีแชตก็เขียนไว้กระชับและชัดเจนว่า 【ท่านหนูเฉินครับ หอยสังข์ยักษ์ที่เพิ่งจับขึ้นมาได้เมื่อครู่นี้ ลองดูสภาพมันหน่อยครับ ถ้าคุณสนใจเอง หรือช่วยถามเพื่อน ๆ ให้ผมได้ก็ยิ่งดีครับ】
ส่งข้อความเสร็จ เขาก็กดเข้าเกมราชันผู้รุ่งเรือง ตั้งใจจะเล่นจัดอันดับสักตาเพื่อผ่อนคลาย
ในใจยังคิดว่า นี่เพิ่งแปดโมงกว่าเอง ท่านหนูเฉินคงยังนอนเล่นหมากรุกกับเทพแห่งความฝันอยู่บนเตียง ถ้าจะรอให้เขาตอบ อย่างน้อยคงต้องรอถึงเที่ยง
แต่ยังไม่ทันไร เขาเพิ่งเลือกฮีโร่เสร็จ ยังไม่ทันเข้าสนาม โทรศัพท์ก็สั่น “ครืด” หน้าต่างสายสนทนาด้วยเสียงในแชทวีแชตก็เด้งขึ้นมา ผู้โทรคือเฉินจื่อเฮ่า
“โห ตอบไวเหมือนกันนะ?”
เย่หยางหัวเราะ รีบสลับออกจากเกม แล้วกด “ปล่อยตัว” เงียบ ๆ ในใจนึกขอโทษเพื่อนร่วมทีมว่า พวกนาย ขอโทษทีนะ โชคลาภมาหาถึงที่แล้ว คงพาพวกนายแบกทีมไม่ไหวแล้วล่ะ...
เขากดรับสาย เสียงของเฉินจื่อเฮ่าก็ดังเข้ามาอย่างร้อนรน “น้องเย่! หอยสังข์ยักษ์ในรูปนี่ นายจับขึ้นมาได้เมื่อเช้าจริง ๆ เหรอ?!”
เย่หยางไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ตัวเองดำน้ำลงไป แค่ตอบเรียบ ๆ ว่า “อืม ฟ้าสางพอดี ผมทอดแหไปครั้งหนึ่ง พอดึงแหขึ้นมาก็ได้มันมาครับ”