เฉินเมิงเมิงกลอกตาใส่ทันที “เชอะ”
หลี่หมิงเชียนส่งเสียงตอบโต้ “ฮึ่ม!”
เย่หยางเกือบหลุดหัวเราะออกมา ในใจคิดว่าสองคนนี้เถียงกันสนุกกว่าฝึกดำน้ำสนอร์เคิลเสียอีก
“ดูแลทั่วถึงอยู่แล้ว! ดูแลทั่วถึงอยู่แล้ว!” เขาโบกมือ “มา ใส่อุปกรณ์กันก่อน”
สองสาวสวมตีนกบ คาดหน้ากากดำน้ำ แล้วคาบท่อหายใจอย่างว่าง่าย
เย่หยางเดินนำ ทุกคนเหยียบทรายละเอียดค่อยๆ เดินลงทะเลไป
น้ำทะเลค่อยๆ ท่วมถึงเข่า ต้นขา แล้วก็เอว…
พอคำนึงถึงส่วนสูงของเฉินเมิงเมิง เย่หยางจึงหยุดตรงจุดที่น้ำเพิ่งท่วมถึงหน้าอกของเธอ เพราะเฉินเมิงเมิงสูงแค่ 160 เซนติเมตร ส่วนหลี่หมิงเชียนสูง 176 และตัวเขาสูง 183 ถ้าเดินต่อไปอีก เฉินเมิงเมิงตัวเล็กคงต้องเขย่งเท้าตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ
วันนี้อากาศดีเป็นพิเศษ ผิวน้ำทะเลสงบนิ่งราวกับกระจกสีฟ้าผืนมหึมา ปะการัง ฝูงปลา และลวดลายของผืนทรายขาวใต้ทะเลล้วนมองเห็นได้อย่างชัดเจน
การลงทะเลดำน้ำสนอร์เคิลในวันที่อากาศดีแบบนี้ ราวกับเป็นของขวัญพิเศษจากสวรรค์เลยทีเดียว
ดำน้ำสนอร์เคิลไม่ได้ยากเกินเรียน พอลองฝึกจริงยังง่ายกว่าหัดขี่จักรยานเสียอีก ขอแค่เรียนรู้ท่าลอยตัว ก้มหน้าลงน้ำ เงยตัวขึ้น บ้วนน้ำออก และหายใจสลับจังหวะ ก็ถือว่าเริ่มเป็นแล้ว
“มา เดี๋ยวฉันอธิบายวิธีใช้อุปกรณ์สามชิ้นนี้ให้ฟัง”
“ได้เลย! ขอบคุณนะคะ พี่หยาง!”
ใช้เวลาราวสิบนาที เย่หยางก็อธิบายจุดสำคัญในการใช้งานจบ