การแจกเงินจัดขึ้นใต้ต้นไม้เก่าต้นนั้นหน้าสำนักงานหมู่บ้าน
กล่องกระดาษสองใบวางอยู่บนโต๊ะ ฝาเปิดอ้า ซองแดงเรียงเบียดกันเป็นแถว
“คนที่อายุหกสิบปีขึ้นไป มารวมกันตรงนี้” ลุงเยาว์ชราอายุ กระแอมแล้วชูโทรโข่งขึ้นจ่อปาก “ใครได้ยินชื่อตัวเองก็ขึ้นมารับ คนละสองพันสองร้อยหยวน”
“หยางเต๋อชุ่น”
“อยู่นี่ครับ!”
“หลี่กุ้ยฝาง”
“อ้าว อยู่นี่จ้ะ”
พอเรียกถึงคนที่ยี่สิบเจ็ด ลุงเยาว์ชราอายุพลิกกระดาษไปแล้วก็พลิกกลับมา แต่ชื่อคนที่ยี่สิบแปดกลับเรียกไม่ออก เขาลดโทรโข่งลง แล้วยกมือปาดหน้า
“โทรโข่งเฮงซวยนี่” เขาพูด “ลมพัดเข้าตา”
คนข้างล่างหัวเราะ แต่พอหัวเราะจบ ทุกคนก็เงียบลงเอง
คนสามร้อยเจ็ดสิบหกคน รวมเป็นเงินแปดแสนสองหมื่นเจ็ดพันสองร้อยหยวน กล่องใบหนึ่งแจกจนหมดเกลี้ยง ก็เปลี่ยนไปใช้กล่องอีกใบ
แม่ของเย่หยางเบียดฝ่าฝูงชนออกมา แล้วหยิกหูเย่หยางต่อหน้าทุกคน
“แจกเงินทีเดียวมากขนาดนี้ สมองมีปัญหาหรือไง”
“เจ็บครับ”
“เจ็บแล้วยังจะแจกอีก”
“แม่ นั่นเงินที่แจกให้บ้านอื่นนะครับ”
ปากก็ด่าไปอย่างนั้น แต่เธอกลับหันไปยัดซองแดงส่วนของตัวเองคืนใส่อ้อมแขนบ้านข้างๆ
“บ้านฉันมีอยู่สองส่วน ส่วนของพ่อแกก็อยู่ที่นี่ด้วย เอาไปซื้อยาเถอะ”
บัญชีทั้งสามรายการรายงานกันตรงนั้น คนรายงานยืนอยู่ข้างโทรโข่ง อ่านทีละรายการ
ท่าเรือใหม่พร้อมกำแพงกันคลื่น สามสิบแปดล้านหยวน เสร็จก่อนตรุษจีน อาคารเรียนกับสนามกีฬาโรงเรียนประถมของหมู่บ้าน สิบสองล้านหยวน ส่งมอบก่อนปิดเทอมฤดูร้อน สถานสงเคราะห์คนชรา เก้าล้านหยวน ค่าใช้จ่ายดำเนินงานปีละแปดแสนหยวน ใช้บัญชีกองกลางของหมู่บ้าน รายการบัญชีติดไว้หน้าสำนักงานหมู่บ้าน ใครๆ ก็ดูได้
……
งานฉลองวันเกิดครบรอบหกสิบปีของโจวถิงจางจัดขึ้นยี่สิบโต๊ะ ที่ลานว่างข้างท่าเรือ