“พี่เฉิน!” เขาตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ “พี่พูดแบบนี้แล้ว ผมชักจะใจเต้นขึ้นมาจริง ๆ แล้วสิ!”
“ถ้าวันไหนได้ขับมันออกทะเล คงเท่ไม่เบาเลยนะ!”
เขาจ้องเรือยักษ์สีเทาอมฟ้าตาเป็นประกาย พลางถูมืออย่างตื่นเต้น “ฮ่า ๆ พี่เฉิน ลองนึกภาพผมขับมันไปหว่านอวนในมหาสมุทรแปซิฟิกดูสิ สุดยอดไปเลย!”
เฉินจื่อเฮ่าปรบมือแล้วหัวเราะลั่นทันที “ฮ่า ๆ ๆ น้องเย่ งั้นเซ็นสัญญากันตอนนี้เลยไหมล่ะ!”
เย่หยางยักไหล่ ยิ้มกว้าง “ผมก็อยากได้จริง ๆ นั่นแหละครับ แต่กระเป๋าสตางค์ไม่เป็นใจน่ะสิ ของแบบนี้ ต่อให้ผมควักสมบัติทั้งบ้านออกมาก็คงยังไม่พอใช่ไหมครับ?”
เฉินจื่อเฮ่าหัวเราะหึ ๆ “ใช่เลย! ตอนโรงงานเรารับช่วงต่อเรือลำนี้ แค่ราคาซื้อก็ปาเข้าไป 86 ล้านแล้ว! หลังจากนั้นยังต้องดัดแปลงระบบไฟฟ้า ห้องพัก แล้วก็ระบบอุปกรณ์ประมงอีก... ถ้าไม่มีสักร้อยล้านก็ทำไม่ไหวหรอก”
“ร้อยล้าน?!”
เย่หยางชะงักไปตรงนั้น อ้าปากค้างเล็กน้อย
เขาคิดไว้อยู่แล้วว่าต้องแพง แต่ไม่คิดว่าจะแพงเว่อร์ขนาดนี้!
แค่ได้ยินตัวเลขก็ทำเอาคนตกตะลึงแล้ว คนธรรมดาทำงานทั้งชีวิตยังหาเงินได้ไม่ถึงครึ่งของจำนวนนี้เลย!
แต่พอลองคิดดูให้ดี ก็สมเหตุสมผลอยู่เหมือนกัน:
เรือรบประจำการยาวร้อยเมตรลำหนึ่ง ต่อให้ปลดประจำการแล้ว แค่เหล็กแผ่น เรดาร์ เครื่องยนต์หลัก และกระดูกงู พวกชิ้นส่วนเหล่านี้แค่ถอดออกมาขายสักสองสามชิ้นก็ได้ราคาพอ ๆ กับรถหรูหลายล้านแล้ว
อีกอย่าง ทุกวันนี้เรือลากอวนระดับพันตันที่สภาพดีสักลำ ราคาเริ่มต้นก็ทะลุสิบล้านไปแล้ว...