ถ้าเลือกผิด ไม่แน่ว่าพวกมันเพิ่งลงน้ำ ก็อาจถูกปลาหมึกยักษ์พันตัว ถูกวาฬเพชฌฆาตชนจนพลิกคว่ำ หรือกระทั่งถูกชาวประมงจับรวบไปในแหเดียว
ถึงตอนนั้น ต่อให้เขาอยากร้องไห้ ก็ไม่มีที่ให้ร้องแล้ว!
เพราะอย่างนั้น ต้องเลือกตัวเก่ง ๆ ยิ่งดุร้ายยิ่งดี ยิ่งแข็งแกร่งยิ่งดี ทางที่ดีที่สุดคือแม้แต่ฉลามเห็นแล้วยังต้องหลบ
อย่างวาฬสีน้ำเงินกับฉลามขาว สัตว์ผู้ยิ่งใหญ่ระดับสุดยอดแห่งท้องทะเล ย่อมเป็นตัวเลือกที่ไม่มีใครเทียบได้
พวกมันอยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหาร วัน ๆ ว่ายวนไปทั่วมหาสมุทรอย่างสุขุมสบายใจ นอกจากเจอเรือลากอวนของมนุษย์แล้ว แทบไม่มีใครกล้าไปหาเรื่องพวกมัน
แน่นอนว่าเจ้าพวกที่ว่ายน้ำเร็วก็น่าสนใจเหมือนกัน อย่างทูน่าครีบเหลืองกับปลากระโดงที่ได้ชื่อว่าเป็น “นักวิ่งลมกรดแห่งท้องทะเล”
ถึงพวกมันจะไม่ใช่นักล่าระดับสุดยอด แต่ก็อาศัยความเร็วที่เหนือกว่า ใช้ชีวิตในทะเลได้อย่างอิสระสบายใจ
เย่หยางยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น ถ้าได้พรรคพวกที่ไว้ใจได้ครบสามตัวเร็ว ๆ ต่อไปออกทะเลก็ไม่ต้องลงมือเหวี่ยงแหเองแล้ว!
เขาแค่นอนรับลมอยู่บนดาดฟ้าเรือ ส่วนลูกน้องคอยดำน้ำหาแนวฝูงปลา สำรวจร่องลึกใต้ทะเล และสังเกตข่าวปลาเข้า ขอแค่ส่งสัญญาณมา พิกัดก็จะถูกส่งกลับมาทันที
ถึงตอนนั้นน่ะหรือ? ต้องเปลี่ยนเป็นเรือลำใหญ่แล้ว! เรือเล็กแค่นี้จับปลาได้สักสองสามร้อยจินก็พอไหว แต่ถ้าเจอฝูงทูน่าครีบน้ำเงินหรือกองทัพปูจักรพรรดิเข้าจริง ๆ เรือยังไม่ทันเข้าใกล้ ฝูงปลาก็หายไปหมดแล้ว!
พอเปลี่ยนเป็นเรือลำใหญ่ ก็ตรงดิ่งออกสู่ทะเลไกล! ทรัพยากรใกล้ชายฝั่งถูกจับมากเกินไปนานแล้ว ทะเลหลวงต่างหากคือแหล่งสมบัติที่แท้จริง ทูน่าครีบน้ำเงินอวบอ้วนฉ่ำน้ำ ก้ามปูจักรพรรดิใหญ่กว่าท่อนแขนคนเสียอีก ส่วนกระดองปูราชินีก็เงาวับจนสะท้อนแสง... ทั้งหมดนี้ต้องฝากให้ลูกน้องนำทาง แล้วต้อนพวกมันเข้ามาในแหอย่างมั่นคง!