มีผู้เชี่ยวชาญวิเคราะห์ไว้ว่า เมื่อผู้หญิงเห็นของชิ้นเล็ก ๆ ที่แวววาว นุ่มนิ่ม แถมยังมีดีไซน์โดดเด่น สมองก็จะเปลี่ยนเข้าสู่โหมด “ซื้อเลย” โดยไม่รู้ตัวทันที หยุดไม่ได้เลย
อารมณ์ดีก็อยากซื้อ พออารมณ์ไม่ดีก็ยิ่งอยากซื้อเข้าไปใหญ่
เย่เสี่ยวหยูกับเพื่อนสาวอีกสามคนเป็นผู้หญิง แน่นอนว่าย่อมไม่ต่างกัน
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในโซนช้อปปิ้ง ดวงตาของพวกเธอก็สว่างวาบ พอเห็นกระโปรง กระเป๋า และเครื่องประดับชิ้นเล็ก ๆ ที่จัดแสดงอยู่ในตู้โชว์ ฝีเท้าก็ช้าลงโดยไม่รู้ตัว คอยังยืดยาวออกไป ราวกับถูกตะขอที่มองไม่เห็นเกี่ยวไว้
นับจากตอนนั้น เย่หยางก็เข้าสู่ “โหมดเดินช้อปเป็นเพื่อน” อย่างเป็นทางการ
เดินไปได้สักพัก เย่หยางก็อดบ่นในใจไม่ได้ว่า สมแล้วที่ความอึดของผู้หญิงเวลาเดินช้อปปิ้งเป็นปริศนาที่ยังไขไม่ออกของมนุษยชาติ
ทั้งสี่คนราวกับมีเครื่องจักรนิรันดร์ติดตัว เดินลุยจากร้านหนึ่งไปอีกร้านหนึ่ง ระหว่างทางหัวเราะคุยกันครึกครื้น ไม่หน้าแดง ไม่หอบสักนิด
ส่วนเขาน่ะหรือ น่องเริ่มตึงและปวดเมื่อย บ่าก็พลอยปวดตามไปด้วย
ที่ทำให้เขาจนปัญญายิ่งกว่าคือ พวกเธอเดินช้อปกันอย่างสนุกสนาน แต่กลับไม่ซื้ออะไรสักชิ้น
เดินดูร้านแล้วร้านเล่า แต่ละร้านก็พินิจพิจารณาจนทั่ว บางครั้งเจอชิ้นที่ถูกใจก็หยิบมาเทียบกับตัวอย่างกระตือรือร้น ถึงขั้นเดินเข้าห้องลองเสื้อไปลองด้วย