เขาเกร็งแขนลากมันอยู่กว่าสองชั่วโมง จนปวดล้าจนยกไม่ขึ้น นิ้วมือก็แข็งทื่อไปหมด แต่พอปลาโผล่พ้นน้ำ ความสะใจพลันพุ่งวาบขึ้นมาถึงหัว ร่างกายเบาหวิวไปทั้งตัว
เย่หยางเพิ่งแสยะยิ้ม จู่ๆ ก็ชะงักงัน
นี่มันเจ้าตัวหัวโจกที่วางท่าใหญ่ที่สุดในฝูงปลานี่นา!
เมื่อก่อนตอนมองมันใต้น้ำ มันก็สะดุดตาเป็นพิเศษอยู่แล้ว ปลาเก๋าตัวอื่นเบียดกันเป็นฝูง ส่วนมันกลับครองแนวปะการังขนาดใหญ่เพียงลำพัง ตัวใหญ่กว่าพวกเดียวกันเห็นๆ ว่ายไปว่ายมาก็เหมือนเรือดำน้ำลำจิ๋ว
กะดูแล้ว...อย่างน้อยก็ต้องหนักเกินสามร้อยจิน
“ฮ่าๆๆ สุดยอดไปเลย! แค่ตกครั้งแรกก็จับราชันปลาได้แล้วเหรอ?!”
เย่หยางดีใจจนตบต้นขาดังป้าบ เสียงหัวเราะก้องสะท้อนไปทั่ว
พอคิดอีกที ก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผลดี
เจ้าถิ่นตัวเอ้ในฝูงปลา พอเห็นอาหารจะไม่พุ่งเข้าไปเป็นตัวแรกได้ยังไง? เพราะอย่างนั้นมันถึงกินเหยื่อก่อนใคร
แต่ถึงจะเอาปลาขึ้นมาได้แล้ว เรื่องก็ยังไม่จบ
ปัญหาใหม่โผล่ขึ้นมาทันที
“ตุ้มถ่วงน้ำหนักมีชีวิต” หนักสามร้อยกว่าจินตัวนี้ จะเอาขึ้นเรือยังไงดี?
ปลาเล็กหนักสิบยี่สิบจิน แค่ใช้สวิงตกปลาช้อนขึ้นมาก็จบ
แต่กับเจ้าตัวมหึมาตัวนี้ สวิงตกปลาเพิ่งยื่นเข้าไปใกล้ ตาข่ายก็ขาดผึงเป็นริ้วๆ
“ทำยังไงดีล่ะ?”
เย่หยางเกาท้ายทอย ย่อตัวลงข้างเรือพลางครุ่นคิด
คิดไปคิดมา ก็มีอยู่ทางเดียว กระโดดลงไปแล้วอุ้มขึ้นมาด้วยตัวเอง
ถ้าเป็นเมื่อก่อนน่ะหรือ? ฝันไปเถอะ
ปลาเป็นหนักสามร้อยจินสะบัดหางทีเดียวก็ฟาดคนสลบ ลากยังลากไม่ไหว นับประสาอะไรกับการโยนขึ้นเรือ
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
ระบบปรับเปลี่ยนร่างกายของเขาจนแข็งแกร่งราวกับหล่อขึ้นจากเหล็ก แถมยังมีแรงมหาศาลเกินเหตุ