เย่หยางไม่เสียเวลาอธิบาย ยกมือชี้ไปทางขวาด้านหน้าทันที “อาหล่าง ต้าเผิง เตรียมตัว! ทิศเจ็ดนาฬิกา เดินหน้าไปสามกิโลเมตรด้วยความเร็วคงที่ แล้วค่อยลดความเร็ว!”
ทั้งสองคนชะงักไปก่อนครู่หนึ่ง จากนั้นก็เข้าใจทันที รีบพุ่งไปยังแผงควบคุม
เมื่อเรือแล่นไปครบสามกิโลเมตร ความเร็วก็ค่อยๆ ลดลง
เย่หยางหันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว พลางตะโกนเสียงดัง “ทุกคนฟังให้ดี! ไปรวมตัวกันที่เขตปฏิบัติงาน! เตรียมอวนลาก!”
พอได้ยินเสียงเรียก ทุกคนก็กรูกันไปทันที
“ครืน!” เสียงดังทุ้มสนั่นขึ้น อวนลากน้ำลึกที่ถ่วงน้ำหนักด้วยก้อนตะกั่วถูกเหวี่ยงขึ้นสูง ก่อนจะสะบัดลงสู่ผืนน้ำทะเลสีน้ำเงินเข้มราวหมึก และจมลงอย่างรวดเร็ว
ความลึกสี่สิบเมตรคือบริเวณใจกลางของ “เมฆสีทอง” ผืนนั้นพอดี
เย่หยางกลับเข้าห้องควบคุมเรือ แล้วออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด “เร่งเครื่อง! พุ่งผ่านไปเลย!”
เครื่องยนต์เรือประมงส่งเสียงคำรามต่ำๆ แล่นฝ่าคลื่นไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
อวนลากท้ายเรืออ้าปากกว้างราวกับม่านสีดำผืนมหึมา ค่อยๆ หุบล้อมฝูงปลาที่ส่องประกายสีทองระยิบระยับเข้าไปอย่างเงียบเชียบ...
“สำเร็จแล้ว!”
“อวนแรก! เปิดงานได้เฮงแน่!”
“ทุกคนกลั้นหายใจไว้! ปลากำลังจะเข้าอวนแล้ว!”
บนดาดฟ้าเรือ เหล่าลูกเรือหนุ่มกำหมัดแน่น ดวงตาเบิกกว้าง
ก่อนปลดประจำการ พวกเขาเคยฝึกกับเครื่องจำลองเรือดำน้ำนิวเคลียร์ที่ฐานฝึกทหารเรือ แต่ไม่เคยมีช่วงเวลาไหนที่หัวใจเต้นแรงและร้อนผ่าวเท่าตอนนี้
เย่หยางยืนอยู่ข้างหน้าต่างเรือ มองผิวน้ำที่ปั่นป่วน ก่อนจะยิ้มบางๆ