บางครั้งความสุขของผู้ชายก็เรียบง่ายบริสุทธิ์แบบนี้เอง เรือกำลังแล่น ลมพัดเอื่อย ๆ เส้นทางข้างหน้าถูกปูไว้แล้ว และทุกอย่างก็อยู่ในการควบคุมของตัวเอง!
ชั่วโมงกว่าให้หลัง “เรือเฟิงเย่” ก็พ้นจากเขตน่านน้ำใกล้ชายฝั่งอย่างสมบูรณ์ ข้ามแนวลาดของไหล่ทวีป แล้วแล่นเข้าสู่ทะเลนอกอย่างมั่นคง
ถ้าเป็นเมื่อก่อน หากขับเรือเก่าซอมซ่อมาถึงตรงนี้ เย่หยางคงกังวลจนคอยสังเกตฟองคลื่นรอบตัวไม่หยุด ยิ่งแล่นต่อไปก็ยิ่งกลัวว่าจะต้องฝ่าความมืดกลับไม่ถึงฝั่ง แต่วันนี้สถานการณ์ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
เรือลำใหญ่ ห้องเก็บของลึก น้ำมันเต็มถัง น้ำแข็งพร้อม ลูกเรือครบทีม จิตใจของเขาจึงสงบมั่นคงเป็นพิเศษ
เขาจับพวงมาลัย เหยียบคันเร่งจนมิดแล้วแล่นต่อไป ยิ่งมุ่งสู่ทะเลลึก ปลาก็ยิ่งตัวอ้วนสมบูรณ์ ราคายิ่งสูง และน้ำหนักที่อวนลากขึ้นมาก็ยิ่งมาก!
เรือเพิ่งเข้าสู่เขตน้ำลึก เย่หยางก็หยิบโทรศัพท์ออกมา ส่งข้อความเสียงหาปังหูว่า “ฉันมาถึงแล้ว ว่ายมาทางนี้เลย ส่งพิกัดให้แล้วนะ”
ผ่านไปอีกชั่วโมงกว่า
บนเส้นขอบฟ้า เงาสีเทาสายหนึ่งพุ่งฝ่าคลื่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว เร็วราวกับลูกธนูที่พุ่งออกจากสาย!
มุมปากเย่หยางยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขาเดินไปริมกราบเรือ มองเงาร่างมหึมาที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แล้วพูดเสียงเบาว่า “มาพอดีเลย เริ่มงานกันเถอะ พาพวกเราไปหาฝูงปลา!”
ช่วงเวลาต่อมา เย่หยางดูราวกับเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนโซฟาหนังแท้ในห้องกัปตัน มือหนึ่งถือแก้วน้ำส้ม จิบทีละน้อยอย่างไม่รีบร้อน