“หลักล้าน?!”
“โอ้พระเจ้า... อวนเดียวก็ทำเงินได้เท่ารถเบนซ์ทั้งคันเลยเหรอ?”
ทุกคนพูดกันคนละคำสองคำ ก่อนจะหันขวับมาพร้อมกัน ดวงตาเปล่งประกายตื่นเต้น จ้องเย่หยางกันไม่วางตา
ไม่ใช่เรื่องอื่นใด แค่อยากได้ยินเขาพูดกับปากว่า ปลาที่ติดอวนนี้จะแลกเป็นเงินได้สักเท่าไรกันแน่
เหล่าลูกเรือหันขวับไปทางเดียวกัน ดวงตาเบิกกว้าง สายตาคมกริบทุกคู่จับจ้องอยู่ที่เย่หยาง
เย่หยางยิ้มกว้าง น้ำเสียงฟังดูสบายๆ “ที่เสี่ยวหวังพูดเมื่อกี้ไม่ผิดหรอก ปลาที่ติดอวนขึ้นมานี่เรียกว่าปลาหวาน ราคาดีมาก อย่างน้อยก็จินละสองร้อยหยวน”
คำพูดนี้เพิ่งหลุดจากปาก
ทุกคนก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ทันที จากนั้นเสียงฮือฮาก็ดังสนั่น!
“ให้ตายสิ!”
“มันมีค่าขนาดนั้นจริงๆ เหรอ?!”
“สุดยอดไปเลย! นี่มันไม่ใช่จับปลาแล้ว เห็นๆ อยู่ว่ากำลังตักเงินขึ้นมา!”
“รีบคำนวณเร็ว อวนนี้ได้อย่างน้อยสามสี่พันจิน คิดจินละสองร้อยก็ทะลุล้านแน่นอน!”
“ล้านหนึ่ง?! แค่อวนเดียวเนี่ยนะ?!”
“เกินจริงไปแล้ว! เหมือนกำลังฝันอยู่เลย!”
“พี่หยาง สุดยอดเหมือนเทพเลย!”
“ใช่แล้วพี่หยาง นายรู้แต่แรกแล้วใช่ไหมว่าตรงนี้มีฝูงปลา? ไม่งั้นก่อนหน้านี้ทำไมถึงขับเรือวนไปวนมาไม่ยอมลงอวน พอมาถึงตรงนี้ก็รีบปล่อยอวนทันทีเลย?”
“นั่นสิ! ถ้าไม่มั่นใจอยู่ในใจ ใครจะกล้าทำแบบนี้?”
“พี่หยางต้องเล็งพื้นที่ทะเลแถบนี้ไว้นานแล้วแน่ๆ!”
“ยอมแล้ว ยอมหมดใจเลย เรื่องจับปลา พี่หยางนี่ระดับท็อปชัดๆ!”