ยิ่งพอประกอบกับใบหน้าหล่อเหลา คิ้วคมดุจดาบ ดวงตาสุกใส ไหล่กว้างเอวคอด ก็ยิ่งหล่อเต็มพิกัด
ส่วนเฉินเมิงเมิงยิ่งไม่ต้องพูดถึง แค่สะบัดหางม้าแล้วเผยรอยยิ้มสดใส ก็เหมือนนางเอกซีรีส์วัยรุ่นที่ก้าวออกมาจากจอไม่มีผิด
ทั้งสองร้องโต้ตอบกันคนละประโยค สบตากัน ลมหายใจประสานเป็นจังหวะ เฮ้อ ภาพตรงหน้าหวานเสียจนเหมือนมีฟองสีชมพูลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ!
พอเพลงจบ ห้องคาราโอเกะก็ครึกครื้นขึ้นมาทันที
“ว้าว พี่หยางเก่งสุด ๆ!”
“เสียงแบบนี้ ใครจะต้านไหว!”
“ร้องอีกเพลงเถอะ ขอร้องล่ะ!”
“ใช่ ๆ พี่หยางอย่าหยุดนะ!”
ซูสือหยู่กับหลี่หมิงเชียนกลายเป็นแฟนคลับตัวน้อยไปในพริบตา แววตาเปล่งประกายชื่นชม: ที่แท้เย่หยางไม่ได้เก่งแค่ตกปลาและเหวี่ยงเบ็ด ดำน้ำก็ได้ ปลาย่างยังหอมจนเพื่อนบ้านปีนรั้วมาได้ ไม่นึกเลยว่าแม้แต่ร้องเพลงก็ยังยอดเยี่ยมขนาดนี้!
นี่มันผู้ชายธรรมดาตรงไหนกัน... ชัด ๆ ว่าเป็นกล่องสุ่มแห่งความประหลาดใจที่เดินได้ เปิดออกมาครั้งไหนก็ได้เจอเซอร์ไพรส์แสนหวานทุกครั้ง!
เฉินเมิงเมิงยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ “ฮิ ๆ ไม่คิดเลยว่าพี่หยางจะเป็นนักร้องเทพที่ซ่อนฝีมือไว้! ต่อไปเรามาร้องเพลงคู่กันทุกวันนะ พอซ้อมจนคล่องแล้วก็รวมวงคู่หูเปิดตัวไปเลย!”
ถ้าคำพูดนี้ออกจากปากคนอื่น อาจฟังดูโอหังไปสักหน่อย แต่เมื่ออยู่บนใบหน้าของเฉินเมิงเมิงที่ดวงตาเป็นประกายวิบวับและหางม้าสะบัดไปมา กลับดูขี้เล่นน่ารักเป็นพิเศษ
เย่หยางฟังแล้วส่ายหน้าไม่หยุด “พอเลย ๆ เรื่องเปิดตัวน่ะช่างเถอะ ถ้าฉันเข้าวงการบันเทิงจริง สงสัยต้องเปลี่ยนชื่อเบ็ดตกปลาเป็น ‘เบ็ดตกกระแส’ แล้วล่ะ”