“ในเมื่อหลับไม่ลง ก็ไม่ต้องฝืนแล้ว เล่นเกมโต้รุ่งไปเลย ได้ดาวเพิ่มอีกหลายดวง!”
เขายักไหล่ ยิ้มเยาะตัวเองเล็กน้อย
ยังไงก็นอนไม่หลับอยู่แล้ว หาอะไรสนุก ๆ ทำดีกว่า
ในเวลาเดียวกัน
เฉินเมิงเมิงเดิมทีหลับไปแล้ว แต่ตอนนี้น้ำผึ้งผสมน้ำอุ่นที่ดื่มก่อนนอนกลับเริ่ม “ก่อกวน” กระเพาะปัสสาวะราวกับส่งเสียงเตือนฉุกเฉินไม่หยุด
เธอลุกขึ้นอย่างงัวเงีย สวมรองเท้าแตะลวก ๆ แล้วรีบออกไปข้างนอก มุ่งตรงไปยังห้องน้ำส่วนกลาง
เธอกับเย่เสี่ยวหยูพักอยู่ในห้องนอนรอง ซึ่งไม่มีห้องน้ำในตัว จึงต้องคลำทางผ่านโถงทางเดินในความมืด
หลังออกจากห้องน้ำ สมองของเธอก็ตื่นตัวขึ้นมาก พอเดินผ่านหน้าห้องเย่หยาง ฝีเท้าก็หยุดลงกะทันหัน
เอ๊ะ?
ไฟยังเปิดอยู่นี่นา?
“พี่หยางยังไม่นอนเหรอ?”
“กำลังทำอะไรอยู่นะ?”
“หรือว่า...กำลังแอบดู ‘สื่อการเรียนรู้’ อยู่?”
นี่เป็นคำพูดอ้อม ๆ ที่เธอเรียนรู้มาจากกระทู้ซุบซิบของหอพักชาย
“ได้ยินมาว่าผู้ชายหลายคนจะห่มผ้าให้มิดชิดกลางดึก เร่งเสียงหูฟังดังสุด แล้วดูคลิปที่เรียกกันว่า ‘คลิปสอนเทคนิค’...”
ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งอยากรู้ จึงเขย่งปลายเท้า ผ่อนลมหายใจให้เบาลง แล้วค่อย ๆ ย่องไปหน้าห้องเย่หยาง ก่อนย่อตัวลงแนบหูกับบานประตู กลั้นหายใจตั้งใจฟัง
“ซื้อเลย ๆ ๆ! ฉันใช้สกิลหนีแล้ว!”
“ตำแหน่งล่าสัตว์ฝั่งตรงข้ามมาแล้ว! รีบถอย!”
“ใจเย็นไว้! รอบนี้ชนะได้!”
...ที่แท้ก็เป็นเสียงเอฟเฟกต์ของเกมราชันผู้รุ่งเรืองนี่เอง!