ทำไมวันนี้ถึงจับได้มากขนาดนี้? เหตุผลมีอยู่สองข้อ ข้อแรกคือเลือกตำแหน่งได้แม่นยำ เรือประมงจอดดักอยู่ตรงปากทางเข้ารังของฝูงปูยักษ์พอดี
ข้อสองคือยาเรียกปลาออกฤทธิ์แรงเกินไป กลิ่นที่ลอยออกไปนั้นทำเอาแม้แต่ปลาในร่องน้ำข้างเคียงยังพลิกท้องว่ายมาร่วมวงด้วย!
เย่หยางคาดการณ์ภาพแบบนี้ไว้ตั้งนานแล้ว
ตอนลองใช้แถวทะเลตื้นไม่กี่ครั้งก็ได้ผลแบบนี้แล้ว พอมาถึงทะเลลึก ก็แค่ขยายขนาด “ตะกร้าแตก” ให้ใหญ่ขึ้นสิบเท่าเท่านั้นเอง
แต่ลูกเรือหน้าใหม่จะรับแรงกระแทกแบบนี้ไหวได้ยังไง?
ตะกร้าเหล็กใบใหญ่หนึ่งร้อยแปดสิบใบหย่อนลงไป ขากลับเต็มทุกใบ เหลือเชื่อยิ่งกว่าถูกลอตเตอรี่เสียอีก!
พวกเขาอ้าปากค้างจนเป็นรูปตัวโอ แถมยังยกมือขึ้นขยี้ตาโดยไม่รู้ตัว
แต่สองวันนี้ออกทะเลไปกับเย่หยาง แทบทุกวันก็ได้เห็นเรื่องที่เกินขีดจำกัดความเข้าใจอยู่แล้ว แม้จะยังตกตะลึง แต่พวกเขาก็ตอบสนองได้เร็วขึ้นเรื่อย ๆ:
“โอ้โห ตะกร้าแตกอีกแล้ว!”
“เร็วเข้า! ยกตะกร้าขึ้นมา!”
“เอาเชือกป่านมา! มัดก้ามปูก่อน!”
พอความตื่นเต้นซาลง งานหนักก็เริ่มขึ้น
ตะกร้าทั้งหมดหนึ่งร้อยแปดสิบใบ แทบจะเต็มทุกใบ งานคัดแยก จัดหมวดหมู่ และมัดรวม ต้องใช้แรงคนทำทั้งหมด
จัดการปลาน่ะง่ายหน่อย โยนลงถังไปก็พอ
แต่จัดการปูยุ่งยากกว่ามาก ปูที่เพิ่งจับขึ้นมาจากทะเลทั้งดุทั้งปราดเปรียว เดินด้านข้าง ปีนเฉียง ๆ เจอคนก็หนีบทันที