ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ เนี่ยนเนี่ยนได้ยินพวกเขาพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าให้เล่าความจริง ห้ามโกหก ห้ามแต่งเรื่องขึ้นมาเอง คำพูดเหล่านั้นทำให้เด็กน้อยเริ่มโมโหขึ้นมาบ้าง
“เนี่ยนเนี่ยนไม่ได้โกหกนะ หนูสาบานได้ ถ้าพวกคุณยังไม่เชื่อ งั้นก็ถือว่าหนูไม่ได้พูดอะไรแล้วกัน”
พูดจบ เนี่ยนเนี่ยนก็ยื่นปาก ทำท่าราวกับจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่
ผู้ใหญ่ทั้งสามมองเด็กน้อยเจ้าอารมณ์ ก่อนจะสบตากันอย่างจนใจ
แต่ข่าวคราวเพียงไม่กี่คำที่เด็กน้อยเปิดเผยออกมากลับดึงดูดความสนใจของพวกเขาไว้ ราวกับกำลังฟังคนเล่านิทานถึงช่วงสำคัญแล้วจู่ ๆ ก็หยุดไปเสียอย่างนั้น
ค้างคาใจจนไม่รู้จะทำอย่างไร หากไม่รู้เรื่องให้กระจ่าง คืนนี้คงนอนไม่หลับแน่
ทุกคนอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น และหลี่อวี้หลิงมีจุดประสงค์อะไร แต่เนี่ยนเนี่ยนกลับไม่ยอมพูดต่อ
“พวกเราไม่ได้ไม่เชื่อหนูนะ รีบเล่าต่อสิ พวกเราเชื่อหนู”
“ใช่แล้ว ย่าก็เชื่อหนู รีบเล่าต่อเถอะ”
“คุณปู่ฟู่ก็เชื่อหนูนะ เนี่ยนเนี่ยน รีบเล่าต่อเถอะ ปู่ไม่สนหรอกว่าเธอเป็นภรรยาของฮั่วจิ้งเป่ยหรือเปล่า ขอแค่ทำผิดกฎหมาย ปู่จะไม่ปรานีแน่นอน ต้องให้คนไปจับเธอมาให้ได้”
……
ทั้งสามช่วยกันกล่อมอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็ทำให้เนี่ยนเนี่ยนยอมพูดต่อ
เด็กน้อยเปิดประเด็นด้วยคำถาม “พวกคุณรู้ไหมว่าทำไมแม่ถึงมาเมืองหลวง?”
ทั้งสามคนมองหน้ากันไปมา เรื่องนี้แม้แต่ซ่งหลีเองก็ยังไม่รู้ แล้วผู้บัญชาการฟู่กับคุณย่าฟู่จะไปรู้ได้อย่างไร