นิ้วมือของเจียงซื่อที่กำโทรศัพท์พลันกำแน่นขึ้น
ใช่แล้ว ต่อให้เขาจะหน้าด้านคอยเข้าไปวนเวียนอยู่ข้างซูม่านแค่ไหน ก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าโจวเหยี่ยนอยู่เคียงข้างเธอมาตลอดช่วงวัยเยาว์ไม่ได้
ส่วนเจียงซื่ออย่างเขา ก็เป็นแค่ “พี่ชายคนสนิท” ที่จู่ ๆ โผล่เข้ามากลางทาง แถมยังไม่กล้าเผยความในใจด้วยซ้ำ
ตรงหน้าตู้คีบตุ๊กตา ซูม่านเท้าแขนกับกระจก ดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะหันกลับมาโบกมือให้พวกเขา “พี่ซื่อ! พี่ชาย! รีบมาสิคะ! หมึกยักษ์ตัวนี้ตัวใหญ่แถมน่ารักมากเลย!”
เจียงซื่อสูดหายใจเข้าลึก ๆ กดความขมขื่นที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกลงไปอย่างยากเย็น ก่อนเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่คุ้นเคย แล้วก้าวยาว ๆ เข้าไปหา “มาแล้ว ๆ ดูฝีมือพี่ซื่อให้ดีล่ะ”
โจวเหยี่ยนเองก็เก็บความเย็นชาในแววตา เดินไปอีกฝั่งแล้วก้มหน้าหยอดเหรียญเกมสองเหรียญลงในเครื่อง
ซูม่านยืนอยู่ระหว่างผู้ชายทั้งสองคน มองเจียงซื่อที่บังคับคันโยกอย่างคล่องแคล่วทางซ้าย แล้วหันไปมองโจวเหยี่ยนที่จดจ่อเล็งมุมอยู่ทางขวา เธอดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ ปรบมือเชียร์ทั้งสองฝั่งสลับกัน “พี่ซื่อสู้ ๆ! พี่ชายสู้ ๆ! ใครคีบได้หมึกยักษ์ก็เป็นของหนูทั้งนั้น!”
“เป็นของเธออยู่แล้ว” ผู้ชายทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน
จากนั้นก็เงียบไปพร้อมกันหนึ่งวินาที แล้วแค่นเสียงฮึดฮัดพร้อมกัน ก่อนจะหันหน้าหนีไปคนละทาง
ซูม่านเอียงศีรษะ รู้สึกว่าทั้งคู่เหมือนกำลังประชันกันอยู่ แต่คิดเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าประชันเรื่องอะไร ช่างเถอะ ไม่คิดแล้ว คีบตุ๊กตาสำคัญกว่า เธอก้มลงเชียร์ทั้งสองคนต่อ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังอยู่กลางสมรภูมิรัก
สุดท้ายหมึกยักษ์สีชมพูตัวนั้น ซูม่านเป็นคนคีบได้เอง
คุณชายใหญ่ทั้งสองพยายามคีบอยู่หน้าเครื่องคนละสี่ห้าครั้งก็ยังไม่สำเร็จ สีหน้าดำทะมึนขึ้นเรื่อย ๆ ซูม่านจึงรีบพูดเสียงอ่อนว่า “หนูลองเองนะคะ” แล้วปรากฏว่ากรงเล็บคีบตุ๊กตาหนีบหมึกยักษ์ขึ้นมาได้อย่างมั่นคงตั้งแต่ครั้งแรก