“หงุดหงิดจะตาย! วันนี้หลังเลิกเรียน ฉันจงใจทำหนังสือตกต่อหน้าเขาแล้วนะ แต่เขากลับไม่แม้แต่จะเหลือบมอง เดินอ้อมไปเฉยเลย!”
หลินเว่ยกลับถึงหอพักก็โยนกระเป๋าลงบนเตียง ดวงตาแดงก่ำด้วยความโมโห
เธอถึงกับอุตส่าห์สืบตารางเรียนทั้งหมดของฟู่เหิงจือในสัปดาห์นี้ แล้วคอยดักให้บังเอิญเจอกันตามเวลา
แต่ผู้ชายคนนั้นตั้งแต่อาคารเรียนไปจนถึงอาคารทดลองก็ยังคงมีสีหน้าเย็นชา ฝีเท้าไม่เคยหยุดแม้แต่ครั้งเดียว
ราวกับทั้งมหาวิทยาลัยไม่มีใครคู่ควรให้เขาเหลียวมอง
จ้าวหยวนหยวนถอนหายใจ
“เลิกคิดได้แล้ว เขาเป็นถึงคนระดับเทพของคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์เชียวนะ”
“ที่หนึ่งของสาขา ได้เหรียญทองจากการแข่งขันจนแทบล้นมือ เริ่มทำธุรกิจตั้งแต่ปีสอง มูลค่าบริษัทก็ทะลุร้อยล้านแล้ว”
“ได้ยินว่าดาวเด่นของคณะการเงินตามจีบตั้งครึ่งปี เขายังไม่ยอมเพิ่มเวยซิ่นเลยด้วยซ้ำ”
“ประธานฝ่ายกิจการภายนอกดักขอช่องทางติดต่อเขาต่อหน้าคนอื่น เขาก็หันหลังเดินหนีไปเลย”
“ในเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัยยังบอกกันว่า ฟู่เหิงจือเป็นก้อนน้ำแข็งพันปีบนยอดเขาหิมะ”
“แต่ฉันไม่ยอมแพ้หรอก!” หลินเว่ยกัดฟันกรอด ก่อนหันไปมองซูม่านที่กำลังนอนมาสก์หน้าอย่างสบายอารมณ์ น้ำเสียงเจือแววเหน็บแนมอยู่หลายส่วน “ม่านม่าน ช่วงนี้เธอก้มหน้าก้มตายิ้มให้โทรศัพท์ทุกวัน คงไม่ได้หาแฟนออนไลน์อยู่จริง ๆ หรอกนะ? เชื่อฉันเถอะ พวกผู้ชายห่วย ๆ ในเน็ต ต่อให้ปากหวานแค่ไหนก็ยังเทียบฟู่เหิงจือในชีวิตจริงไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว”