เย็นวันถัดมา
ฟู่เหิงจือนั่งเอนอยู่บนเก้าอี้เกมมิง นิ้วยาวเรียวคีบโทรศัพท์ไว้ บนหน้าจอเป็นข้อความสุดท้ายที่ซูม่านส่งมา: กำลังช่วยรุ่นพี่อยู่
เขาจ้องคำว่า “รุ่นพี่” อยู่นาน แววตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งกำลังจับตัว
นิ้วกลางเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
หลายวันมานี้ เขาราวกับคนติดยา กลางวันเฝ้ารอข้อความจากเธอ กลางคืนรอคุยสายกัน แค่ได้ยินเสียงลมหายใจของเธอจากอีกฝั่ง ปลายนิ้วก็ชาวาบ
แต่ตอนนี้ แค่มีรุ่นพี่โผล่มาคนหนึ่ง ก็แย่งเวลาและความสนใจของเธอไปได้อย่างง่ายดาย
ภูมิหลังตระกูลมหาเศรษฐีระดับท็อปทำให้เขาเข้าใจหลักการข้อหนึ่งมาตั้งแต่เด็ก
ของที่หมายตาไว้จริง ๆ อย่ามัวรอ ยิ่งรอไปเรื่อย ๆ ก็มีแต่จะเกิดเรื่องแปรผัน
เขาไม่อยากเป็น “พี่ชาย” อะไรนั่นอีกแล้ว
--
ม่านเตียงถูกปิดมิดชิด ซูม่านซุกตัวอยู่ข้างใน แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องลงบนใบหน้า
เธอกำลังคิดว่าจะรับบทต่อไปอย่างไร จู่ ๆ หน้าต่างแจ้งเตือนจากเกมดับเบิลยูเด้งขึ้นรัว ๆ เสียงเตือนดังไม่หยุด
【แจ้งเตือนระบบ: ผู้เล่น “เอฟ” มอบสกินจันทราเงา-วาจาราตรีแห่งธารดาราให้คุณ】
【แจ้งเตือนระบบ: ผู้เล่น “เอฟ” มอบสกินคมเพลิง-คำพิพากษาวันสิ้นโลกให้คุณ】
【แจ้งเตือนระบบ: ผู้เล่น “เอฟ” มอบสกินจักรพรรดินี-เทพพยากรณ์รัตติกาลให้คุณ】
……
ฟู่เหิงจือส่งสกินฮีโร่ สกินระดับตำนาน สกินสะสม และสกินคู่รักที่แพงที่สุดทั้งหมดในร้านค้าให้ซูม่านจนครบทุกแบบ
จากนั้นไม่นาน โทรโข่งประกาศทั่วเซิร์ฟเวอร์ก็เริ่มส่งข้อความถี่ยิบ
ซูม่านรู้ดีว่าไอเทมเผาเงินแบบนี้ชิ้นหนึ่งราคาเป็นร้อยหยวน ปกติมีแต่พวกเศรษฐีใจป้ำที่กำลังตีกันถึงจะกดเล่น แต่ตอนนี้โทรโข่งทั่วเซิร์ฟเวอร์กลับยึดหน้าจอสาธารณะของทั้งเขตไว้ ด้วยความเร็วหนึ่งข้อความต่อวินาที: