วันแรกที่พบกัน
ฝนตกหนักราวกับฟ้ารั่วเป็นรู
ซูม่านรู้สึกว่าความซวยของตัวเองมีที่มาที่ไป ตอนเพิ่งออกจากบ้านฝนยังแค่ปรอย ๆ อยู่เลย
แต่พอเดินทางมาได้ครึ่งทาง ฝนกลับเทกระหน่ำลงมา
ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มครึ่ง เธอขับรถกอล์ฟมือสองฝ่าสายฝนไปบ้านเพื่อน ซึ่งอยู่อีกฟากของเมือง
แต่แล้วเพื่อนก็ส่งข้อความมาบอกว่าแฟนหนุ่มจู่ ๆ ก็มาเยี่ยม ให้ซูม่านเปลี่ยนวันค่อยมาใหม่
วันอื่นงั้นเหรอ??
ซูม่านโมโหจนเตะรถกอล์ฟไปหนึ่งที
น้ำฝนบนกระจกหน้ารถจับตัวจนมองอะไรไม่ชัด เธอหรี่ตาพยายามมองถนนข้างหน้า ถนนเส้นนี้เปลี่ยวมาก ไฟถนนครึ่งหนึ่งเสีย ส่วนอีกครึ่งก็กะพริบติด ๆ ดับ ๆ ราวกับใกล้จะพังเต็มที
“รอฉันรวยก่อนเถอะ จะซื้อถนนบ้า ๆ เส้นนี้ให้ได้...” เธอกัดฟันพึมพำกับตัวเอง
สิ้นเสียง เงาดำสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นหน้ารถ
รูม่านตาซูม่านหดวูบ รีบเหยียบเบรกทันที
แต่ก็สายไปแล้ว
“ปัง...”
ตอนนั้นในหัวซูม่านมีความคิดเดียว: จบเห่แล้ว ฉันชนคนตายเข้าให้แล้ว
ร่างของเธอแข็งทื่อ มือทั้งสองข้างกำพวงมาลัยแน่น หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุซี่โครงออกมา
เสียงฝนกระหน่ำใส่หลังคารถดังเปาะแปะ
เธอจ้องไปข้างหน้า พยายามเพ่งดูว่าเงาดำนั่นยังขยับอยู่หรือเปล่า