“พี่เจียงซื่อ ยังเจ็บอยู่ไหมคะ?”
เขาส่ายหน้า “ไม่เป็นไร แค่กระแทกนิดหน่อย ไม่เจ็บหรอก”
“จะไม่เจ็บได้ยังไง แดงไปหมดแล้ว” ซูม่านยังไม่ยอมเลิกรา ยื่นมือไปหมายจะเลิกเสื้อเขาขึ้น
เจียงซื่อชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยให้เธอทำตามใจ เมื่อปลายนิ้วเย็นเยียบสัมผัสผิวกาย ลูกกระเดือกของเขาก็ขยับขึ้นลงอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงทุ้มต่ำลงเล็กน้อย “ม่านม่าน อย่าดูเลย...”
“ทำไมคะ?” ซูม่านเงยหน้าขึ้น พลันสบเข้ากับดวงตาลึกล้ำราวสระน้ำของเขาพอดี ทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก มากเสียจนเธอได้กลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้สนซีดาร์บนตัวเขาอย่างชัดเจน เจือกลิ่นเหล้าอยู่เล็กน้อย ชวนให้ใจเต้นระส่ำอย่างประหลาด
เจียงซื่อมองดวงตากระจ่างใสที่ไร้การระแวดระวังของเธอ สัตว์ร้ายที่ถูกกดข่มอยู่ในใจมานานแทบจะทะลุกรงออกมา เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้น ปลายนิ้วสั่นระริก ราวกับอยากสัมผัสแก้มของเธอ ทว่ากลับหยุดลงก่อนจะแตะถึงเพียงเสี้ยววินาที
เขายิ้มเยาะตัวเอง ก่อนชักมือกลับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหม่นหมอง “จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองน่าสมเพชจริง ๆ ทั้งที่รู้ว่าไม่ควรล้ำเส้น แต่ทุกครั้งที่เห็นเธอถูกทำให้เสียใจ ฉันก็ห้ามตัวเองไม่อยู่ ม่านม่าน ฉันเป็นคนน่ารังเกียจมากเลยใช่ไหม...”