ยามบ่าย เรือนชุนซาน ห้องหนังสือ
แสงตะวันส่องเฉียงผ่านหน้าต่างทางทิศใต้ ตกลงบนโต๊ะหนังสือไม้จื่อถาน ทำให้แท่นฝนหมึกตวนเปล่งประกายอ่อนละมุน
เสิ่นเยี่ยนชิงนั่งอยู่หลังโต๊ะ มือจับพู่กัน กำลังตรวจเอกสารราชการ
วันนี้เขาเปลี่ยนมาสวมเสื้อคลุมยาวสีเขียวไผ่ลายทอละเอียด พับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นข้อมือขาวผ่องและข้อนิ้วเรียวยาวชัดเจน
ซูม่านฟุบอยู่บนโต๊ะเตี้ยฝั่งตรงข้าม บนโต๊ะเบื้องหน้ากางหนังสือ《คำสอนสตรี》ไว้ พลิกอ่านได้เพียงสองหน้า ก็อ่านต่อไม่ไหวแล้ว นางเท้าคางบนแขนที่วางซ้อนกัน มองเสิ่นเยี่ยนชิงเขียนหนังสืออย่างเบื่อหน่าย
ลายมือของเขางดงามยิ่ง
อักษรบรรจงพลิ้วไหว สง่างามราบรื่น ยามตวัดพู่กันคล้ายเรือลอยอยู่บนสายน้ำฤดูใบไม้ผลิ ยามหักมุมดุจกิ่งสนที่มีหิมะเกาะ
มองไปมองมา สายตาของนางก็เลื่อนจากตัวอักษรไปหยุดอยู่ที่มือของเขา
มือนั้นมีนิ้วยาวเรียว ข้อนิ้วได้สัดส่วน ยามจับด้ามพู่กัน เส้นเอ็นสีเขียวจาง ๆ ก็ปรากฏบนหลังมือ ดูแข็งแรงมีเรี่ยวแรง
แข็งแรงจริง ๆ ด้วย คืนนั้นเขาจับเอวนางเสียจนข้างลำตัวทั้งสองด้านช้ำเขียว
“คุณชาย” นางเอ่ยขึ้นกะทันหัน
“อืม” เขาไม่เงยหน้า ปลายพู่กันยังคงไล้ไปบนกระดาษ
“ลายมือของคุณชายสวยจริง ๆ” นางเอียงศีรษะ “ลายมือของบ่าวน่าเกลียดจะตาย”
ปลายพู่กันของเสิ่นเยี่ยนชิงชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นมองนาง
นางเปลี่ยนมาสวมเสื้อสั้นสีเหลืองห่าน คอเสื้อปักลายดอกอิ๋งชุนเล็ก ๆ ผมเกล้ามวยหลวม ๆ ปักปิ่นเงินเอียงไว้ข้างหนึ่ง