เจียงหนาน จวนสกุลกู้
กู้ชิงเหอสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย หมอนเปียกชื้นเป็นวงกว้าง
นอกหน้าต่างยังคงมืดมิด ม่านโปร่งห้อยระย้า เปลวเทียนดับไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงแสงริบหรี่ดวงน้อยเต้นไหวอยู่บนเชิงทองแดง
เธอหอบหายใจถี่ หน้าอกกระเพื่อมแรง นิ้วมือกำผ้าห่มแน่นจนปลายนิ้วแทบจิกเข้าไปในฝ่ามือ
ภาพในฝันยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ชัดเจนจนน่าหวาดหวั่น
เธอแต่งเข้าจวนโหวหย่งหนิง กลายเป็นฮูหยินซื่อจื่อ
โจวเหยี่ยนผู้เป็นสามีอ่อนโยนและเอาใจใส่ ตลอดสามเดือนแรกหลังแต่งงานแทบจะทะนุถนอมเธอประหนึ่งวางไว้กลางฝ่ามือ
แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องหลอกลวง
โจวเหยี่ยนลุ่มหลงอนุจนละเลยภรรยา ลูกพี่ลูกน้องหญิงผู้เป็นรักแรกวัยเยาว์ของเขาตั้งครรภ์ตั้งแต่ก่อนเธอแต่งเข้าจวนเสียอีก
เธอเพิ่งเข้าจวนได้ไม่ถึงครึ่งปี ลูกพี่ลูกน้องหญิงก็ถูกยกเข้ามาเป็นอนุ จากนั้นชีวิตของเธอก็แทบไม่ต่างจากตายทั้งเป็น
แท้งลูก ถูกกักบริเวณ ถูกใส่ร้ายว่าลอบคบชู้ ถูกขังไว้ในหอพระ... สุดท้ายยาพิษถ้วยหนึ่ง โจวเหยี่ยนเป็นคนยกมาให้เธอด้วยตัวเอง
เขาพูดว่า “ชิงเหอ เธอเป็นตัวเกะกะเกินไปแล้ว”
ตอนตาย เธอเพิ่งอายุยี่สิบสองปี
กู้ชิงเหอหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก ๆ
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาคู่ที่เคยใสซื่อกลับมีแววรู้เท่าทัน ซึ่งไม่ควรปรากฏในตัวเด็กสาววัยสิบหก
เธอได้เกิดใหม่ กลับมาอยู่ก่อนแต่งเข้าจวนโหวหย่งหนิง
ชาตินี้เธอจะไม่เดินไปสู่ทางตันเช่นเดิมอีกเด็ดขาด
เธอหยิบเสื้อคลุมมาสวมแล้วลงจากเตียง
สาวใช้ที่เฝ้ายามอยู่ด้านนอกอย่างชุนซิ่งได้ยินเสียง จึงงัวเงียยกโคมเข้ามา “คุณหนู? ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?”
กู้ชิงเหอยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองจันทร์เสี้ยวเย็นเยียบด้านนอก
“ชุนซิ่ง บ้านเรามีญาติอยู่ในเมืองหลวงบ้างไหม?”
ชุนซิ่งชะงักไป “เมืองหลวงหรือเจ้าคะ? บ้านนายท่านรองไม่ได้อยู่ที่นั่นหรือเจ้าคะ? ญาติทางบ้านเดิมของฮูหยินก็อยู่แถวนั้นเหมือนกัน...”