ซูม่านพลิกตัวไปมาอย่างสะลึมสะลือ รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างหนักอึ้งและเย็นเฉียบอยู่บนนิ้วนาง
เธอปรือตาขึ้น มองมือที่ยกขึ้นมาตรงหน้า
แสงยามเช้าลอดผ่านช่องว่างระหว่างผ้าม่าน ตกกระทบเพชรเม็ดโตสีน้ำเงิน ราวกับมีทะเลลึกผืนหนึ่งประดับอยู่บนนิ้วของเธอ
ซูม่านตื่นเต็มตาในทันที ร่างทั้งร่างเด้งผึงขึ้นจากเตียง “เม็ดใหญ่ขนาดนี้ ของจริงหรือเปล่าเนี่ย”
เธอยื่นมือไปแตะ แล้วหมุนดูใต้แสงอยู่สองรอบ ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนของจริง
ซูม่านหุบยิ้มไม่อยู่เลย
เธอกอดผ้าห่มกลิ้งไปหนึ่งตลบ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วรีบเงยหน้ามองออกไปนอกห้องนอน
เซี่ยจิงเหย่อยู่ไหนนะ?
เธอเปิดผ้าห่มออก เท้าเปล่าแตะพื้นแล้วค่อย ๆ เดินไปทางประตู
มีเสียงดังมาจากห้องครัวชั้นล่าง
เธอเดินลงบันได มือเกาะราวแล้วชะโงกหน้าไปมอง เห็นเซี่ยจิงเหย่ายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ทำอาหาร โดยหันหลังให้เธอ
ท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า มีเพียงกางเกงอยู่บ้านสีเทาที่สวมไว้ต่ำตรงสะโพก
กล้ามเนื้อเป็นมัดตั้งแต่หัวไหล่ไปจนถึงเอวขยับขึ้นลงท่ามกลางแสงเช้า ราวกับแนวสันเขาที่ถูกแสงสาดส่อง
ซูม่านย่องลงบันไดอย่างแมวป่า พอเห็นว่าเขาไม่ทันระวัง ก็โผเข้าไปกอดจากด้านหลังทันที