หนึ่งเดือนต่อมา
จู่ ๆ เซี่ยจิงเหย่ก็เริ่มทำตัวแปลกไป
เมื่อก่อนเขาแทบอยากจะเกาะติดเธอตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่ว่าจะไปไหนก็ต้องพาเธอไปด้วย แต่ช่วงนี้กลับยุ่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ตอนเช้าออกจากบ้านแต่เช้า ส่วนตอนกลางคืนก็กลับดึก
บางครั้งซูม่านถามว่าเขายุ่งอะไรอยู่ เขาก็แค่ก้มลงจุ๊บเธอเบา ๆ แล้วตอบว่า “บริษัทมีเรื่องนิดหน่อย”
พอถามบ่อยเข้า เขาถึงกับเริ่มรู้จักเปลี่ยนเรื่องคุย
“ที่รัก วันนี้อยากกินอะไร?”
“……”
ซูม่านมองเขาอย่างคลางแคลงใจ
“ช่วงนี้คุณแอบทำเรื่องไม่ดีลับหลังฉันอยู่หรือเปล่า?”
เซี่ยจิงเหย่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย
“เปล่า”
“จริงเหรอ?”
“จริงสิ”
พูดจบเขาก็ก้มลงจูบหน้าผากเธออย่างเป็นธรรมชาติ
“ผมจะแอบทำอะไรลับหลังคุณได้ล่ะ?”
ซูม่านรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
แต่เซี่ยจิงเหย่ปากแข็งเหลือเกิน
จนกระทั่งค่ำวันนั้น จู่ ๆ เขาก็ให้คนมารับเธอออกจากบ้าน
รถแล่นเข้าไปในย่านการค้าซึ่งเป็นใจกลางเมือง
ซูม่านนั่งอยู่เบาะหลัง จู่ ๆ ก็เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาในใจ
“เราจะไปไหนกัน?”
คนขับยิ้มตอบเพียงว่า “คุณนายครับ คุณเซี่ยบอกว่าพอถึงแล้วคุณก็จะรู้เองครับ”