ซูม่านกำลังปรือตาอย่างงัวเงีย พอได้ยินคำพูดนั้นก็ชะงักไป
เสิ่นจือสิงหยิบซองจดหมายที่พับไว้อย่างเรียบร้อยออกมาจากกระเป๋าด้านในของสูท แล้วยื่นให้เธอ
“ทางบรรณาธิการตอบรับด้วยวาจาแล้ว หนังสือแจ้งอย่างเป็นทางการน่าจะมาถึงสัปดาห์หน้า”
ปลายนิ้วของซูม่านสั่นน้อย ๆ ตอนรับซองจดหมาย เธอสัมผัสโดนนิ้วของเขาที่เย็นเล็กน้อย หัวใจพลันเต้นสะดุดไปหนึ่งจังหวะ
นี่คือใบเบิกทางบนเส้นทางวิชาการที่ใครหลายคนเฝ้าฝันหา ทว่าเขากลับยื่นให้เธออย่างไม่ใส่ใจนัก
“พี่!” เธออุทาน ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “ของขวัญชิ้นนี้มีค่ามากเกินไปแล้วค่ะ…”
“ไม่มากเกินไปหรอก” เขาขัดขึ้น น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ ทว่าปลายนิ้วกลับไล้ผ่านริมฝีปากที่เผยอเล็กน้อยของเธอ “นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น รอเธอเรียนจบปริญญาโท ต่อปริญญาเอก แล้วพอเรียนจบปริญญาเอก พี่จะสร้างห้องทดลองส่วนตัวให้เธอ อุปกรณ์ใช้รุ่นท็อป งบประมาณไม่มีขีดจำกัด หัวข้อวิจัยเธอกำหนดเอง จะตีพิมพ์ผลงานเมื่อไรก็เป็นไปตามจังหวะของเธอ”
เขาจับคางเธอ บังคับให้สบตากับเขา แววตาพลุ่งพล่านด้วยความจริงจังที่หาได้ยาก “ซูม่าน พี่ไม่ได้อยากกักเธอไว้ หรือให้เธอหลบอยู่ข้างหลังพี่ สิ่งที่พี่อยากทำคือส่งเธอขึ้นไปอยู่ในที่ที่สูงกว่าเดิม สูงจนทุกคนมองเห็นเธอ สูงจนไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็ไม่มีใครกล้าดูแคลนเธอ”