แขนของเจียงซื่อพาดอยู่บนพนักโซฟาด้านหลังเธออย่างเป็นธรรมชาติ เมื่อมองจากด้านหน้า ดูราวกับเขาโอบเธอไว้ในอาณาเขตของตัวเอง
ซูม่านเป็นหญิงสาวที่ซื่อตรงเกินไป เธอวางมือทั้งสองข้างบนตักอย่างประหม่า ร่างเล็กหดอยู่บนโซฟา หลังจากแม่พาเธอมาที่เมืองจิง โจวเหยี่ยนผู้เป็นพี่ชายก็ปฏิบัติต่อเธอค่อนข้างดี ส่วนเจียงซื่อก็สนิทกับพี่ชาย เธอจึงมองเขาเป็นพี่ชายที่แสนดีคนหนึ่งเช่นกัน
เจียงซื่อเอียงหน้ามองท่าทางเรียบร้อยซื่อ ๆ ของเธอ แววปรารถนาครอบครองพลันวาบผ่านดวงตาอย่างเข้มข้น
“เด็กดี นั่งอยู่นี่ อย่าขยับ”
เจียงซื่อเลี่ยงเหล้านอกสารพัดชนิด แล้วรินน้ำอุ่นให้เธอด้วยตัวเอง ก่อนเลื่อนแก้วไปตรงหน้า
“ดื่มน้ำสักหน่อย จะได้หายตกใจ เสี่ยวม่านขี้กลัว คุยกับพวกคนหยาบอย่างพวกนายไม่รู้เรื่องหรอก” เขาพูดกับคนกลุ่มนั้นด้วยท่าทีราวกับพี่ชายแท้ ๆ ที่คอยปกป้องน้องสาว จากนั้นหันมากระซิบกับซูม่านเสียงเบา “ไม่ต้องสนใจพวกเขา อยู่ข้างพี่ก็พอ ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด”
เสี่ยวลิ่วยกมือทั้งสองขึ้น “ไม่กล้าหรอก ๆ พี่ซื่อเป็นพี่น้องกับใคร คนนั้นก็เป็นพี่น้องของพวกเราเหมือนกัน”
“รู้ก็ดี” เจียงซื่อพยักหน้าอย่างพอใจ
ซูม่านนั่งอยู่ตรงนั้น มือยังจับสายกระเป๋าไว้แน่น เธอลอบมองแขนของเจียงซื่อที่พาดอยู่ด้านหลัง แล้วรีบหลุบตากลับมาจับจ้องหัวเข่าของตัวเอง