กระจกหน้าต่างเก่าแก่สองข้างประตูใหญ่มีฝุ่นจับเป็นชั้น จนดูขมุกขมัว
ซูม่านถือถังน้ำกับผ้าขี้ริ้ว พับแขนเสื้อขึ้น ชุบน้ำให้ผ้าเปียก ก่อนจะเช็ดด้านนอก แล้วค่อย ๆ เช็ดด้านในไปเรื่อย ๆ
เช็ดไปเช็ดมา ความคิดก็ลอยไปหาใครบางคนอย่างควบคุมไม่ได้
ผู้ชายคนนั้นอย่างโจวฉงซาน... แผลยังเจ็บอยู่หรือเปล่านะ?
เพราะมัวแต่คิดเพลิน มือที่กำลังเช็ดจึงเริ่มทำอะไรไปตามใจตัวเอง
พอได้สติกลับมาแล้วก้มมอง
ให้ตายสิ บนชั้นฝุ่นบาง ๆ เธอกลับใช้นิ้ววาดตัวหนังสือสามตัวอย่างส่งเดชว่า โจวฉงซาน
ซูม่าน: “!!!”
“เช็ดออก ๆ!” เธอรีบใช้ผ้าแห้งถูอย่างลนลาน ลบตัวหนังสือทั้งสามออกไป จากนั้นก็ขัดกระจกตรงนั้นอย่างขยันขันแข็งจนสะอาดใสสะท้อนเงาคนได้
เธอถึงได้ถอนหายใจยาว พลางตบอกเบา ๆ แล้วเตรียมยกถังน้ำหนีไปให้พ้น
แต่พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาใหญ่โตแนบอยู่บนกระจกอีกด้านอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไร
สายตาทั้งสี่สบกัน
โจวฉงซานจ้องมองเธออย่างตั้งใจผ่านกระจกใสสะอาดไร้ฝุ่น
ซูม่านตกใจจนหงายก้นลงไปนั่งกับพื้น ผ้าขี้ริ้วปลิวหลุดมือ
ลู่เซียวมาถึงด้านนอกหน้าต่างตอนที่ซูม่านเริ่มเช็ดกระจกด้านในพอดี