หลังอธิบายเครื่องมือทุกชิ้นเสร็จ เสิ่นจือสิงก็อุ้มซูม่านไว้ด้วยแขนข้างเดียว ก้าวขายาว ๆ ไปหยุดข้างเครื่องมือชิ้นหนึ่งอย่างมั่นคง
เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้ซูม่านอธิบายเครื่องมือนี้
แต่ตอนนี้สมาธิของซูม่านไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยสักนิด เดิมทีก็ถูกเขาอุ้มสูงขนาดนั้นอยู่แล้ว เธอเอาแต่คล้องแขนรอบคอเขาแน่นราวกับปลาหมึก แล้วจะไปจำสิ่งที่เขาอธิบายได้ครบถ้วนได้อย่างไร
“เครื่องนี้…เป็นเครื่องสกัดกรดนิวคลีอิก แล้วก็รุ่น 988 ใช่ไหมคะ?” ซูม่านไม่ค่อยแน่ใจ พยายามเดาส่ง ๆ ให้พ้นตัว
“ผิด รับโทษ”
แววเจ้าเล่ห์วาบผ่านดวงตาของเสิ่นจือสิง เขาใช้มือข้างหนึ่งประคองเธอไว้ ส่วนอีกข้างจับท้ายทอยเธอ ก่อนก้มลงจูบริมฝีปากเธออย่างหนักหน่วง
จากนั้นเขาก็กระแอมเบา ๆ กลับมาใช้ น้ำเสียงเย็นชาตามแบบฉบับนักวิชาการ “เครื่องสกัดกรดนิวคลีอิก รุ่นเอ็นพี-968 หลักการทำงาน: วิธีใช้เม็ดแม่เหล็ก ขั้นตอนแรก สลายเซลล์…”
“เดี๋ยวก่อนค่ะ” ซูม่านยกมือขึ้น “พี่ ตอนที่พี่จูบฉันเมื่อกี้ พี่กำลัง…สกัดกรดนิวคลีอิกของฉันอยู่หรือเปล่าคะ?”
ปลายหูของเสิ่นจือสิงแดงก่ำขึ้นอย่างรวดเร็ว มือที่ประคองเธอพลันกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย “...ทวนเนื้อหาที่เพิ่งเรียนไป อย่าออกนอกเรื่อง”
“ลองทวนสิ่งที่พี่เพิ่งพูดมาสิ ถ้าตอบถูกมีรางวัลนะ”
ซูม่านเม้มริมฝีปากที่บวมแดงเล็กน้อย ดวงตายังมีหยาดน้ำคลอ “พี่…แล้วรางวัลคืออะไรเหรอคะ บอกฉันก่อนสิ”
“ตอบถูกแล้วก็จะรู้เอง” เสิ่นจือสิงแกล้งอุบไว้
ซูม่านเบะปาก ในใจอดกลอกตาไม่ได้ คงไม่มีใครในห้องแล็บนึกถึงแน่ ว่าเขาจะเอาเรื่องวิชาการกับงานวิจัยมาใช้เป็นเครื่องมือเกี้ยวพาราสีได้ด้วย หรือว่าตอบถูกแล้วก็ยังไม่ได้รางวัลดี ๆ กันนะ