มือของเธอวางนิ่งอยู่ข้างหมอน
นิ้วมือโค้งงอเล็กน้อย ปลายนิ้วกลมมนสะอาดสะอ้าน แต่งแต้มสีชมพูจาง ๆ แขนเสื้อเลิกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นข้อมือเรียวขาวกระจ่าง กระดูกข้อมือนูนขึ้นบาง ๆ วาดเป็นส่วนโค้งที่ทั้งบอบบางและงดงาม
ผิวตรงนั้นบางจนแทบโปร่งใส ถึงกับมองเห็นลายเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ ที่อยู่ข้างใต้ได้ราง ๆ
เจียงซื่อทอดสายตามองอยู่นาน นานเสียจนลมหายใจค่อย ๆ เบาลงโดยไม่รู้ตัว
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงค่อย ๆ ยื่นมือออกไป การเคลื่อนไหวแผ่วเบาราวกับกำลังหยั่งเชิง ก่อนจะค่อย ๆ สอดเข้าไปในฝ่ามือที่แบออกเล็กน้อยของเธออย่างระมัดระวัง
ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน ความรู้สึกนุ่มละมุนละเอียดอ่อนก็แผ่ซ่านไปตามเส้นประสาท
มือของเธอนุ่มมาก
ยังอุ่นด้วยไออุ่นจากห้วงนิทรา ราวกับก้อนเมฆที่ถูกไออุ่นจากร่างกายโอบอุ่นไว้ ค่อย ๆ ลอยลงมาอยู่ในฝ่ามือของเขา
ลูกกระเดือกของเจียงซื่อขยับขึ้นลง
เขาค่อย ๆ งอนิ้วทีละน้อย โอบมือทั้งข้างของเธอไว้จากด้านล่างขึ้นด้านบน นิ้วหัวแม่มือวางทาบบนหลังมือ แล้วลูบไล้ช้า ๆ
ยามผิวเนียนนุ่มเสียดสีกับปลายนิ้ว แม้แต่รอยด้านบาง ๆ บนนิ้วก็ยังสัมผัสได้ชัดเจนเป็นพิเศษ
สัมผัสหยาบกระด้างที่ประสานกับความนุ่มละมุนชัดเจนจนแทบทำให้ใจสั่น
เขาถึงกับสัมผัสได้ถึงเส้นเอ็นที่นูนขึ้นแผ่วเบาใต้ผิวบาง ๆ และกระแสเลือดอุ่นที่ไหลเวียนอย่างเชื่องช้า
ราวกับเปลวไฟเล็กจิ๋วกลุ่มหนึ่งลุกโชนขึ้นอย่างเงียบเชียบ ณ จุดที่ทั้งสองสัมผัสกัน
เจียงซื่อก้มหน้าลง มองมือของทั้งคู่ที่กุมกันอยู่
มือของเขาใหญ่ ข้อนิ้วเด่นชัด ผิวขาวโทนเย็น เส้นเอ็นสีเขียวจาง ๆ บนหลังมือปรากฏให้เห็นราง ๆ