ในห้องหนังสือของวิลล่าส่วนตัวของเสิ่นจือสิง
ซูม่านฟุบอยู่บนโต๊ะทำงาน ตรงหน้ามีเอกสารอ้างอิงที่พิมพ์ออกมาวางแผ่อยู่ ส่วนโทรศัพท์กลับซ่อนอยู่ใต้ขอบโต๊ะ โดยหันหน้าจอไว้ด้านข้าง
บนหน้าจอเป็นภาพช่องการ์ตูนสีสันฉูดฉาดที่กำลังดำเนินมาถึงฉากสำคัญ ตัวร้ายผมดำกดนางเอกการ์ตูนไว้กับกำแพง หมุดลิ้นสีเงินในภาพระยะใกล้สะท้อนแสงเย็นเยียบชวนให้รู้สึกอันตราย
เธอมองเพลินจนไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าเสียงฝีเท้าด้านหลังหยุดลงตั้งแต่เมื่อไร
เสิ่นจือสิงถือโกโก้ร้อนที่เพิ่งชงเสร็จมายืนอยู่ด้านหลัง เดิมทีเขาแค่เหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจ อยากดูว่าวันนี้แฟนสาวของเขาตั้งใจอ่านเอกสารหรือเปล่า แต่สายตากลับชะงักเมื่อเห็นภาพใบหน้าผู้ชายที่ถูกขยายใหญ่บนหน้าจอของเธอ
ในภาพ ตัวร้ายเผยอปากเล็กน้อย เผยให้เห็นหมุดลิ้นสีเงินบนปลายลิ้นอย่างชัดเจน ข้าง ๆ ยังมีตัวอักษรลายมือหวัด ๆ ที่บรรยายเสียงกรีดร้องในใจอย่างบ้าคลั่งของนางเอกการ์ตูน
“หมุดลิ้นอะไรแบบนี้มันโกงกันเกินไปแล้ว อ๊ากกก!”
“จริงด้วย โกงเกินไปแล้ว” ซูม่านเห็นด้วยในใจอย่างเงียบ ๆ ถึงกับเผลอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
เสิ่นจือสิงเลิกคิ้ว ไม่ได้พูดอะไร เขาวางแก้วลงบนที่รองแก้วข้างมือซ้ายของเธอ ก่อนโน้มตัวลงอย่างเป็นธรรมชาติ แขนข้างหนึ่งอ้อมมาจากด้านหลังและค้ำอยู่บนขอบโต๊ะ โอบเธอไว้ในอ้อมแขนครึ่งหนึ่ง
นิ้วมือที่จับโทรศัพท์ของซูม่านชะงักไปเล็กน้อย
สัมผัสถึงตัวตนของเขาจากด้านหลังได้ชัดเจนเสียจนไม่อาจมองข้าม