ซูม่านกำลังกินขนมบนโต๊ะอย่างสบายอารมณ์
บนหน้าจอ ตัวละครสายซัพพอร์ตที่เธอควบคุมเกาะอยู่บนหัวฮีโร่ของฟู่เหิงจืออย่างสบายอกสบายใจ
ส่วนฮีโร่ของฟู่เหิงจือก็แปลงร่างเป็นเครื่องจักรสังหารไร้หัวใจกลางสนามไปแล้ว
“สังหารแรก!”
“ดับเบิลคิล!”
“ทริปเปิลคิล!”
เสียงแจ้งเตือนการสังหารดังสลับกันไปมาในห้อง ความเร็วมือของฟู่เหิงจือน่าทึ่ง ทุกการควบคุมแม่นยำไร้ที่ติ จนอีกฝ่ายถูกเล่นงานเสียจนหนังศีรษะชาวาบ
“พี่เก่งจังเลยค่ะ ป่าฝั่งตรงข้ามถึงกับกลับบ้านไม่ได้แล้ว” ซูม่านกล่าวชมเขาผ่านหูฟังได้จังหวะพอดี
“ก็แค่การควบคุมพื้นฐาน” ฟู่เหิงจือพูดเสียงเรียบ ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นน้อย ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
ปลายนิ้วของเขายิ่งลงมือดุดันขึ้น กระโดดข้ามป้อมไปสังหารเมจฝั่งตรงข้ามทันที ก่อนส่งแต้มสังหารมาให้ซูม่านถึงปาก
“เพนตาคิล!”
การต่อสู้แบบทีมระลอกสุดท้าย ฟู่เหิงจือสังหารได้ห้าคนรวด ก่อนนำทัพครีปบุกทำลายคริสตัลของฝ่ายตรงข้าม
เกมจบลง คำว่า “ชัยชนะ” ตัวโตสว่างวาบอยู่บนหน้าจอ
“ว้าว ชนะอีกแล้ว ขอบคุณพี่ที่พาหนูไต่แรงก์นะคะ” ซูม่านยิ้มจนตาหยีอย่างพอใจ
อีกด้านหนึ่ง หลินเว่ยมองคำว่า “พ่ายแพ้” ที่แสบตาบนหน้าจอโทรศัพท์ รวมถึงสถิติการเล่นอันน่าอนาถของตัวเอง สีหน้าก็ย่ำแย่ถึงขีดสุด
เธอออกจากเกมอย่างหงุดหงิด ก่อนเปิดรูปถ่ายแอบถ่ายของฟู่เหิงจือในอัลบั้มอีกครั้ง แล้วพึมพำปลอบใจตัวเองว่า “เล่นเกมเก่งแล้วจะมีประโยชน์อะไร ในชีวิตจริงก็ยังเป็นแค่ไอ้กระจอกอยู่ดี มีแต่เทพบุตรนักเรียนดีเด่นสุดเย็นชาอย่างฟู่เหิงจือเท่านั้นที่คู่ควรกับฉันที่ฝึกซ้อมทุกวัน…”
เธอไม่รู้เลยว่าเทพบุตรผู้เย็นชาที่เธอเทิดทูนราวกับเทพเจ้า กำลังพารูมเมตของเธอแบกทีมอยู่ในตอนนี้
【เอฟ】：ยังเหนื่อยอยู่ไหม？
【เอฟ】：ถ้าไม่เหนื่อย พวกเราเล่นต่อกัน
--
วันหยุดสุดสัปดาห์
ห้องพัก 302
หลินเว่ยผลักประตูเข้ามา มือหิ้วชานมแก้วหนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าปิดไม่มิด
“ลองทายสิ วันนี้ฉันเจอใครมา？”
จ้าวหยวนหยวนวางขนมในมือลงทันที
“ฟู่เหิงจือเหรอ？”
“ใช่”
“วันนี้ฉันตั้งใจไปอ่านหนังสือแถวคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์”
“บังเอิญเจอเขาออกมาจากตึกทดลองพอดี”
“ตัวจริงหล่อกว่ารูปอีก”
“ได้คุยกับเขาไหม？”