คืนวันศุกร์ เวลา 19:00 น.
ร้านอาหารส่วนตัวระดับหรูชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางเมือง
ทางเดินหินเขียวคดเคี้ยวทอดเข้าสู่ลานบ้าน ภายในมีภูเขาจำลองและสายน้ำไหลเอื่อย เงาไผ่ไหวพลิ้ว เสียงพิณโบราณบรรเลงแผ่วหวานอยู่ในห้องส่วนตัว กลิ่นไม้จันทน์หอมอ่อน ๆ ลอยอบอวล บรรยากาศทุกแห่งล้วนแฝงความหรูหราที่ไม่โอ้อวด แต่พิถีพิถันในทุกรายละเอียด
คืนนี้เป็นงานเลี้ยงของหอพัก 302
ในนามคือการสังสรรค์ของเพื่อนร่วมหอ แต่ความจริงแล้วเป็นหลี่ลี่กับแฟนหนุ่มรุ่นสองที่ร่ำรวยคนใหม่เป็นเจ้ามือ
ได้ยินว่าครอบครัวของอีกฝ่ายทำธุรกิจ ฐานะดีทีเดียว เพิ่งคบกันได้ไม่นาน เขาก็จงใจจองร้านอาหารส่วนตัวแห่งนี้ที่มีราคาเฉลี่ยต่อหัวเป็นหลักพัน เพื่อรักษาหน้าและอวดฐานะต่อหน้าเพื่อนสาวหลายคน
ตอนซูม่านผลักประตูเข้าไป ในห้องส่วนตัวมีคนนั่งกันเกือบเต็มโต๊ะแล้ว
หลี่ลี่ จ้าวหยวนหยวน และหลินเว่ยมาถึงกันหมดแล้ว ในที่สุดสมาชิกหอพัก 302 ทั้งสี่คนก็อยู่กันครบ
หลี่ลี่กำลังคล้องแขนหลิวหมิง แฟนหนุ่มด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข พอเห็นซูม่านเข้ามา เธอก็ยิ้มแล้วกวักมือเรียก
ข้างหลิวหมิง แฟนของหลี่ลี่ ยังมีผู้ชายอีกคนมาด้วย
ผู้ชายคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตลายพิมพ์สีฉูดฉาด เส้นผมถูกเจลจัดทรงจนเรียบกริบ ข้อมือสวมนาฬิกาเรือนใหญ่โต ราวกับกลัวว่าคนอื่นจะไม่สังเกตเห็น ทุกอิริยาบถล้วนเผยกลิ่นอายของการจงใจอวดตัว
ทันทีที่ประตูห้องส่วนตัวเปิดออก เดิมทีเขาเพียงเหลือบตามองอย่างไม่ใส่ใจ
แต่ในวินาทีถัดมา สายตาก็ไม่อาจละไปไหนได้อีก
จากใบหน้างดงามของซูม่าน ไล่ลงมายังไหปลาร้าบอบบาง แล้วเลื่อนต่อไปยังเอวคอดที่ถูกขับเน้นด้วยกระโปรงยาว สายตาของเขาราวกับถูกตรึงไว้ ค่อย ๆ กวาดมองลงมาอย่างไม่ปิดบังความตื่นตะลึงในดวงตา