ฟู่เหิงจือหัวเราะเบา ๆ ก่อนปิดประตูรถแล้วเดินอ้อมไปนั่งที่คนขับ
รถค่อย ๆ เคลื่อนออกจากมหาวิทยาลัย ซูม่านสังเกตเห็นกล่องของขวัญห่ออย่างประณีตสองกล่องวางอยู่บนเบาะหลัง กล่องหนึ่งสีน้ำเงินเข้ม อีกกล่องสีแดงเลือดหมู ทั้งคู่ผูกด้วยริบบิ้นสีเข้าชุดกัน ดูมีระดับไม่น้อย
“คุณเตรียมไว้เหรอ?” เธอหันไปมอง
“อืม ชาให้พ่อ ส่วนผ้าพันคอให้แม่” ฟู่เหิงจือประคองพวงมาลัยด้วยมือเดียว น้ำเสียงเรียบเรื่อย “ถ้าให้ของแพงเกินไปพวกท่านจะเกรงใจ แบบนี้กำลังดี บอกว่าเป็นของขวัญจากเธอ”
ฟู่เหิงจือกะระยะได้พอดีเหลือเกิน ทั้งชาและผ้าพันคอล้วนดูดี ไม่มีอะไรให้ติ เขาคิดเผื่อเธอไว้ทุกอย่างแล้ว
ในใจซูม่านหวานชื่นจนแทบลอย แต่กลับจงใจถอนหายใจเบา ๆ “พี่คะ พี่เตรียมให้หมดแล้ว แบบนี้ฉันก็ไม่มีโอกาสแสดงฝีมือเลยสิ?”
แต่วันนี้เธอไม่ได้คิดจะให้แค่ชากับผ้าพันคอ
ฟู่เหิงจือหันมามองเธอ ริมฝีปากยกยิ้มเล็กน้อย “เธอยังต้องแสดงฝีมืออีกเหรอ?”
“พี่คะ ทำไมจะไม่ต้องล่ะ?” เธอตบกระเป๋าสะพาย “ของที่พี่เตรียมไว้ถือเป็นน้ำใจจากเราสองคน ฉันยังเตรียมของเองอีกสองชิ้น เป็นของที่ฉันทำเอง ถึงจะไม่มีราคา แต่คิดว่าคุณลุงคุณน้าน่าจะชอบค่ะ”
ฟู่เหิงจือเหลือบมองกระเป๋าบนตักเธอ คิ้วเลิกขึ้นนิด ๆ
“ที่รักเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่มีของผมเหรอ?”
“ไม่บอกหรอก แล้วก็ไม่มีของคุณด้วย” ซูม่านยิ้มลึกลับ “ยังไงก็ห้ามแอบบอกพวกท่านก่อนนะ ฉันจะเอาไปให้เอง”
รถแล่นออกจากย่านใจกลางเมืองที่คึกคัก อาคารสองข้างทางค่อย ๆ เตี้ยลง ต้นไม้กลับมีมากขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายเก่าอันเงียบสงบ
สองข้างทางปลูกต้นอู๋ถงสูงใหญ่ไว้ ฟู่เหิงจือขับไปจอดหน้าประตูไม้เก่าบานหนึ่ง