ซูม่านยิ้มอย่างว่าง่าย พอเห็นช่องก็รีบไต่ตามขึ้นไปทันที “ฉันไม่ค่อยรู้หรอกค่ะ แค่ดื่มไปเรื่อยเปื่อย เมื่อก่อนอยู่บ้านฉันชอบนั่งดื่มชากับคุณปู่ ท่านชอบชงชาไว้กาใหญ่แล้วนั่งอยู่ที่ระเบียงตลอดบ่าย ฉันก็มักจะนั่งข้าง ๆ คอยแอบดื่มชาของคุณปู่ เลยพอจับความรู้สึกได้บ้างค่ะ ชาของคุณอาดีกว่าชาของคุณปู่ฉันตั้งเยอะ กลับไปฉันต้องเอาไปอวดท่านแล้ว”
“คุณปู่ของหนูชอบดื่มชาอะไรล่ะ?” คุณพ่อฟู่ถามต่ออย่างสนอกสนใจ
“ท่านไม่เลือกเลยค่ะ ตั้งแต่ผู่เอ๋อร์ไปจนถึงเถี่ยกวนอิน ดื่มได้หมด แต่ที่ชอบที่สุดคือชาไป๋ฉาเก่า บอกว่ายิ่งเก่ายิ่งหอม” ซูม่านชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับนึกถึงเรื่องสนุกขึ้นมาได้ ดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ “ท่านมีชาไป๋ฉาอัดก้อนที่เก็บไว้แปดปีอยู่ก้อนหนึ่ง ซ่อนไว้ลึกที่สุดในตู้ จะยอมบิออกมานิดเดียวก็เฉพาะช่วงเทศกาลเท่านั้น หวงราวกับเป็นของล้ำค่าเลยค่ะ ครั้งหนึ่งฉันแอบหยิบไปชงให้เพื่อนดื่ม ท่านบ่นฉันอยู่นานตั้งสองเดือน”
พอฟังจบ คุณพ่อฟู่ก็หัวเราะเสียงดัง เขายกมือดันแว่นขึ้น สายตาทอดผ่านเลนส์มายังซูม่าน แววพินิจพิเคราะห์ในดวงตาลดน้อยลง เหลือแต่ความชื่นชอบจริงใจเพิ่มขึ้นหลายส่วน “น่าสนใจนะ คราวหน้าถ้าคุณปู่ของหนูมาที่นี่ ก็เชิญท่านมานั่งเล่นที่บ้านอาสิ อามีชาไป๋ฉาเก่าที่เก็บไว้ยี่สิบปีก้อนหนึ่ง จะเอามาแลกกันชิมกับท่าน”
“งั้นฉันขอขอบคุณคุณอาแทนคุณปู่ล่วงหน้าเลยนะคะ” ซูม่านยกถ้วยชาขึ้นคารวะเขา สีหน้าจริงจังเป็นพิเศษ “แต่คุณอาต้องเตรียมใจไว้หน่อยนะคะ ปากคุณปู่ฉันเลือกมาก ถ้าดื่มชาของคุณอาแล้วบ่นว่าชาสู้ของตัวเองไม่ได้ ฉันไม่รับผิดชอบนะคะ”
คุณพ่อฟู่หัวเราะร่าอีกครั้ง พลางโบกมือไม่หยุด “ไม่หรอก ๆ ถ้าอย่างนั้นอาคงไม่กล้าเอาออกมาแล้วละ”
คุณแม่ฟู่นั่งอยู่ข้าง ๆ มองสามีที่ถูกเด็กสาวคนหนึ่งหยอกจนหัวเราะอย่างมีความสุข ก็เม้มปากยิ้มตาม