สถานการณ์บนเวทีชัดเจนขึ้นมากแล้ว
เสี่ยวอวี๋รั้งอันดับสองไว้อย่างมั่นคง ส่วนอันดับหนึ่งคือเสี่ยวโยว เซ็นเตอร์ประจำวงเอ และอันดับสามคือสมาชิกยอดนิยมคนหนึ่งที่ชื่อเสี่ยวหว่าน
ตามกติกา ผู้ได้อันดับสามต้องขึ้นเวทีหาเสียง ส่วนอันดับหนึ่งกับอันดับสองยืนรออยู่คนละฝั่ง หากหาเสียงสำเร็จจนเลื่อนอันดับขึ้นมา คนที่อยู่ลำดับถัดไปก็ต้องเปลี่ยนขึ้นไปหาเสียงแทน แต่ถ้าหาเสียงไม่สำเร็จก็จะถูกคัดออก
เสี่ยวหว่านถือไมโครโฟนเดินไปกลางเวที เสี่ยวอวี๋ยืนอยู่ทางขวาด้านหลังเธอ ส่วนด้านซ้ายหลังเธอ ซึ่งควรเป็นตำแหน่งของเซ็นเตอร์ประจำวงเอนั้นกลับว่างเปล่า
พิธีกรเหลือบมองตำแหน่งว่างอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง “เอ่อ เซ็นเตอร์ประจำวงเออาจติดธุระนิดหน่อย เดี๋ยวเรารอกันสักครู่นะครับ...”
ผ่านไปครึ่งนาที
ผ่านไปหนึ่งนาที
เซ็นเตอร์ประจำวงเอก็ยังไม่ปรากฏตัว
ข้อความวิ่งบนหน้าจอเริ่มคุกรุ่น
“คนไปไหนแล้ว? วางท่าเป็นคนดังหรือไง?”
“ช่วงคัดสามเหลือสองที่สำคัญขนาดนี้ ยังไม่มาอีกเหรอ?”
“นิสัยเดิม ๆ ของเซ็นเตอร์ประจำวงเอ ลืมไปแล้วเหรอว่าคราวก่อนมาสายไลฟ์ตั้งครึ่งชั่วโมง?”
ซูม่านหรี่ตาลง เดิมทีเธอก็ไม่ได้ชอบเซ็นเตอร์ประจำวงเออยู่แล้ว อีกฝ่ายอาศัยว่าบริษัทคอยดัน เลยเอาแต่เกาะตำแหน่งมานาน ทั้งร้องเพลงเพี้ยน ทั้งเต้นแบบขอไปที คราวนี้ถึงช่วงคัดสามเหลือสองแล้วยังหายตัวไปเฉย ๆ ปล่อยให้ทุกคนรออยู่คนเดียวเนี่ยนะ?
ซูม่านส่งข้อความสีทองแบบลอยเด่นไปบนหน้าจอทันที
“เซ็นเตอร์ประจำวงเอไปไหน? วางท่าเป็นคนดังใช่ไหม?”
ตัวอักษรสีทองอร่ามพร้อมเอฟเฟกต์ลอยอยู่กลางห้องไลฟ์ ทุกคนที่รับชมต่างก็มองเห็น
ข้อความวิ่งบนหน้าจอเดือดพล่านขึ้นมาทันที
“คุณนายเย่พูดแล้ว!”
“โห คุณนายเย่เอ่ยชื่อด่าตรง ๆ เลย!”